مشخصات بازارهای پولی و مالی در کشورهای در حال توسعه
تعداد صفحات ۲۰ صفحه
قیمت ۲۰۰۰۰ تومان


فهرست
مقدمه ۲
سیاست های مالی ۲
آن باعث سیاست های پولی ۳
بازارهای مالی ۴
ابزارهای سیاست پولی ۶
مهمترین معیارها برای ویژگی های توسعه یافتگی و عدم توسعه یافتگی کشورها عبارتند از: ۹
آمریکا؛ بزرگ‌ترین دارنده بازار بدهی جهان ۱۶
مالزی، پیشرو در بازارهای اسلامی ۱۸
دلایل عدم توفیق بازار بدهی در ایران ۲۰

مقدمه
کشور در حال توسعه یا کشور رو به رشد کشوری است با استانداردهای نسبتاً پایین زندگی، پایه صنعتی توسعه نیافته و شاخص پایین توسعه انسانی (HDI). این اصطلاح با عبارات قبلی ساخته شده دراین مورد تفاوت دارد، از جمله با اصطلاح جنگ سرد- که جهان سوم را تعریف نموده و معنای ثانویه‌ای را به ذهن می‌اورد که منفی است. مترادف دیگر اصطلاح کشور در حال توسعه عبارتست ازکشور کمتر توسعه یافته (LDC) یا کشور کمتر توسعه یافته از لحاظ اقتصادی (LEDC). کشور کمتر توسعه یافته از لحاظ اقتصادی اصطلاحی است که از طرف جغرافیدانان جدید برای توصیف کشورهایی استفاده می‌شود که بطور دقیقتر به عنوان کشورهای در حال توسعه طبقه‌بندی شده‌اند با این خصوصیت که آنها از لحاظ اقتصادی کمتر توسعه یافته‌اند، و معمولاًبیشترین همبستگی را با عوامل دیگری همچون توسعه پایین انسانی دارند.
توسعه بین‌المللی| توسعه مستلزم ساختاری جدید (هردو صورت فیزیکی و سازمانی) و نوعی فاصله‌گیری از بخشهای با ارزش افزوده پایین همچون کشاورزی و استخراج منابع طبیعی است. کشورهای توسعه یافته، معمولاً در این مقایسه دارای نظامهایی مبتنی بر رشد اقتصادی خودجوش در بخش ثالث| سوم و بخش چهارم صنعت| بخشهای چهارم و استانداردهای بالای زندگی می‌باشند.
کاربرد اصطلاح کشور در حال توسعه برای تمام کشورهای کمتر توسعه یافته را می‌توان نامناسب دانست: تعدادی از کشورهای فقیر در حال بهبود اوضاع اقتصادی خود نیستند (همانطور که این اصطلاح ذکر می‌کند)، بلکه دوره‌های طولانی را از افول اقتصادی تجربه نموده‌اند.
کشورهایی که دارای اقتصادهای پیشرفته تر در میان ملل در حال توسعه می‌باشند، اما هنوز بطور کامل نشانه‌های یک کشور توسعه یافته در آنها تثبیت نشده‌است، تحت اصطلاح کشور تازه صنعتی شده دسته‌بندی می‌شوند.
سیاست های مالی
سیاستی اقتصادی است که با تغییر در هزینه های دولتی و مالیات به دنبال اهداف اقتصادی معین است. هزینه های دولتی می تواند پرداخت های انتقالی دولت (مثل یارانه ها) و یا هزینه های مصرفی باشد(مثل خرید لوازم اداری توسط دولت) و مالیات ها هم می تواند شامل هرگونه مالیاتی باشد(مثل مالیات بر سود ، مالیات بر ارزش افزوده).
کاهش هزینه های دولتی و یا افزایش مالیات را سیاست مالی انقباضی و افزایش هزینه های دولتی و یا کاهش مالیات را سیاست مالی انبساطی می گویند .