گزارش خرابی لینک
اطلاعات را وارد کنید .
گزارش انتشار نسخه جدید
اطلاعات را وارد کنید .
no-img
سفارش تایپ ،ترجمه، مقاله، تحقیق ، پایان نامه

سبک موسیقی محلی - سفارش تایپ ،ترجمه، مقاله، تحقیق ، پایان نامه


سفارش تایپ ،ترجمه، مقاله، تحقیق ، پایان نامه
adsads

ادامه مطلب

سبک موسیقی محلی
اردیبهشت 10, 1396
305 بازدید
گزارش نسخه جدید

سبک موسیقی محلی


سبک موسیقی محلی

امیری :

امیری (توری [tavri] یا تبری [tabari])منسوب به امیرپازواری شاعر معروف محلی سرای مازندران است که گویا در زمان صفویه می زیسته و پس از امیر هر که به سبک و سیاق او شعر گفت به امیری شهرت یافته است

و اما امیر پازواری ؛ امیر پازواری مشهور به امیر مازندرانی، شیخ العجم و امیرالشعرا، از شاعران تبری سرای مازندران بود.نام و زندگی وی در پرده ابهام مانده است. از سروده های منسوب به وی می توان نتیجه گرفت که از مردم شیعی روستای پازوار بارفروش( بابل ) بود و معشوقه ای بنام گوهر داشت.

آواز امیری یا امیر خوانی گونه‌ای از آواز خوانی است که در استان مازندران رواج دارد. این گونه آواز از اشعار امیر پازواری شاعر دوره صفویه که به زبان مازندرانی گفته شده است استفاده می‌کند. این اشعار بیشتر دو بیتی بوده و با عبارت «امیرگته» (امیر گفته) شروع و در اکثر مواقع به صورت سؤال و جواب شعری آورده می‌شوند.

اشعار امیر بیشتر دو بیتی و با عبارت « امیر گته » آغاز می شود و بخش اعظم آن به صورت سوال و جواب شعری ( مناظره) مطرح شده است. تعدادی از اشعار امیر به صورت چیستان مطرح شده که هردو صورت شعری امیر و تک بیتی های وی از حلاوت و عواطف خاصی برخوردار است. و اکثر شعرهای امیر در جهت عشق و علاقه وی به شیعیان حضرت علی (ع) و همچنین بخشی از اشعارش در جهت معشوقه اش «گوهر» سروده که همگی دارای محتویات ارزشمند عرفانی، اخلاقی و ارزشهای دینی است

در بخش های مختلف مازندران ریتم خواندن امیری کمی متفاوت است.اما در کل ریتم یکسانی دارد ؛و این تفاوت اندک در لحن فراز هاو فرودهاست.

طالبا :

اشعار طالبا از مثنوی طالب و زهره می باشد. مضمون شعر ، داستان عشق طالب به دختری به نام زهره است که از کودکی در مدرسه همدرس او بوده و مسایلی که دست به دست هم داده و مانع رسیدن آنها به یکدیگر می شود.

اشعار این منظومه بلند داستانی ، منسوب به “ستی النسا” خواهر ” طالب آملی” است که گویا آن را در فراق برادر سروده است.

معمولاً ” طالبا ” در ادامه ی ” امیری ” خوانده می شود ، اگرچه سرگذشت طالبا و امیر در باور مردم مازندران کاملاً مستقل از هم می باشد با این وجود ازنظر موسیقیایی مکمل همدیگر هستند چرا که امیری دارای ریتم آزاد است و طالبا حالتی ریتمیک دارد.

فضای اشعار این منظومه در گذر زمان تغییراتی یافته و به تناسب اوضاع هر ناحیه شکل خاصی پیدا کرده است. همچمین اشعار طالبا گنجینه فرهنگ و نحوه گذران زندگی دامداری و حشم داری گذشته مازندران می باشد.

و اما طالب آملی : محمد آملی متخلص به “طالب” مشهور به ملک الشعرا طالب آملی، از شاعران و گویندگان بنام قرن یازدهم هجری و از شعرای نامدار سبک هندی است. طالب در سال ۹۹۴ هجری در آمل متولد شد و درسال ۱۰۳۶ هجری درهند وفات یافت. سرگذشت وی بسیار جالب است، شرح حال شاعر جوانی است که در اثر شکست در عشق از وطن خود آواره گردیده و در کشور دیگری به عالی ترین مقامات سیاسی و ادبی میرسد و در اوج شهرت و معروفیت و شکوه و جلال، و در حالی که به مقام ملک الشعرایی دربار دست یافته بود، در جوانی(۴۲ سالگی) در میگذرد. مقبره او در شهر فتح پور سیکری در شمال هند، درجوار مقبره دوست بزرگوارش اعتماد الدوله تهرانی، صدراعظم مشهورهند قرار دارد. طالب در هند به اوج قله شعر رسید . داستان عشق طالب آملی و مهاجرتش به هند، عرصه زمان را در نوردیده و به یکی از داستانهای ماندگار در پهنه فرهنگ مازندران تبدیل شده است.

کتولی یا کتلی [katəli] یا لیلی جان [leylijan] یا دشتی حال [dashtihal]

کتولی ( طبق فرهنگ معین ) نام گاو خانگی است. کوه نشینان مازندران به ساکنان دشت که کار دامداری را انجام نمی دهند کتول [katu] می نامند ( به روایت خلیل طهماسبی در سنگچال آمل و همت صیادی نژاد از مرزن آباد) به اشیایی که همچنین در وضعیت عرضی یا افقی قرار می گیرند اصطلاحاً کتلی [katəli] می گویند و کوه و کتل به لهجه مازندرانی می شود بندکتل [bandəkatəl]. کتول نام منطقه ای در شرق گرگان نیز می باشد.

کتولی در ادبیات تبری معانی مختلفی همچون غریب، نوعی رنگ برای احشام، گمراه و … دارد. کتولی که با نام “لیلی جان” نیز شناخته می شود از مشهورترین و اصلیترین آوازهای مازندرانی و بیشتر دارای مضامین غنایی ست. این آواز معمولاً پیش از کیجا جان ها یا کیجا جانک ها که همان ترانه هاست خوانده می شود. کتولی در مناطق مختلف، فرم های مختلفی دارد،اما همه ی آنها در مجموع از ساختار واحدی پیروی می کنند . دشتی حال، میون کتولی، و کجوری از دیگر انواع کتولی ها هستند

موضوع کتولی عاشقانه است و ویژه ی حال و هوای جوانان و با اشعار دو بیتی خوانده می شود و در عروسی همراه آن کله ونگ یا شواش (شادباش)سر می دهند. در مجالس ، اول یک نفر حرفه ای (خشخوان) آنرا می خواند و بعد همگانی شده و به هم جواب می دهند (گّلی به گلی-gali be gali) و معمولاً پس از آن ترانه ای آرام یا شاد مطابق حال و هوای مجلس می خوانند.

کتولی هنگام کار دسته جمعی در مزارع و شالیزارها هم خوانده می شود و اگر بصورت انفرادی باشد دنباله ای بنام کِله حال یا په بند [peband] یا عاشق لیلی [q layliכa:sh] دارد که شکلی مختصر از آن است و با سرعت بیشتری خوانده می شود. که البته گاهی حذف و به جای آن ترانه ای خوانده می شود . در عروسی ها هم از قدیم “کتولی خوانی” رواج داشته است.

موسیقی لری

موسیقی لری از تنوع و پیشینه‌ای کهن برخوردار است که به دو بخش کلی، موسیقی‌های آوازی (کلامی) و موسیقی‌های سازی تقسیم می‌شود. هم اکنون موسیقی لری در قالب ترانه به هفت بخش تقسیم می‌شود.

انواع موسیقی در قوم لر

 

هم اکنون موسیقی لری در قالب ترانه به هفت بخش تقسیم می‌شود که عبارتند از موسیقی و ترانه‌های غنایی و عاشقانه، موسبقی و ترانه‌های حماسه رزمی، موسیقی و ترانه‌های سوگواری، موسیقی و ترانه‌های فصول، موسیقی و ترانه‌های کار، موسیقی و ترانه‌های طنز و سرودهای مذهبی.

 

موسیقی و ترانه‌های غنایی و عاشقانه: شامل ترانه‌ها و آهنگ‌هایی است در وصال یا فراق معشوق مانند ترانه‌های هی لو، بینا بینا، کیودار یا نغمه‌های شیرین و خسرو، ساری خوانی، میربگی (میرونه) و ده‌ها ترانه دیگر که در مقامهای مختلف موسیقی لری اجرا می‌گردد.

موسبقی و ترانه‌های حماسه رزمی: این سرودها بیانگر ارزشهای حماسی و رزمی جنگاوران در میان ایل هستند. مانند جنگ لرو، دایه دایه و یا مقامهای موسیقی بدون کلام که در رزم‌گاه و مسابقه به کار رفته‌اند، مانند جنگه را، سوارهو و نقاره.

موسیقی و ترانه‌های سوگواری: این موسیقی بیشتر جنبه آیینی داشته‌است و در مواقع سوگواری از روزگار کهن تا کنون کاربرد فراوانی دارد، مانند چمری یا سایر مقامها، از جمله، سحری، پاکتلی، شیونی و ده‌ها مقام دیگر.

موسیقی و ترانه‌های فصول: موسیقی و ترانه‌های ویژه فصول مختلف مانند برزه کوهی، ماله ژیری، کوچ بارو.

موسیقی و ترانه‌های کار: به منظور سهولت و تسریع در کار مردان و زنان ایلاتی، این ترانه‌ها به صورت فردی یا دسته جمعی خوانده می‌شود، مانند ترانه‌های گل‌درو (برزیگری)، هوله (خرمن کوبی)، مشک زنی، شیردوشی و چوپانی.

موسیقی و ترانه‌های طنز: این ترانه‌ها اغلب به صورت فی البداهه در هجو شخص یا موضوع یا مکانی سروده شده و برخی اوقات نیز با حرکات نمایشی طنز آلود فرد یا افرادی همراه بوده‌است.

سرودهای مذهبی: بر اساس کلام‌های یارسان (از سروده‌های اهل حق) بوده، جنبه عرفانی و اعتقادی آن بسیار عمیق است. مانند ضامن آهو، سرای خاموشان (شهر بی‌صدا) و دوازده کلام یاری.



دیدگاه ها


دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *