گزارش خرابی لینک
اطلاعات را وارد کنید .
گزارش انتشار نسخه جدید
اطلاعات را وارد کنید .
no-img
سفارش تایپ ،ترجمه، مقاله، تحقیق ، پایان نامه

خواجه شمس الدّین محمّد بن محمد حافظ شیرازی یکی از بزرگترین شاعران نغزگوی ایران واز گویندگان بزرگ جهان است ودرشعرهای خود «حافظ» تخلّّص نموده است.در غالب مأخذها نام پدرش را بهاءالدّین نوشته اند و ممکن است«بهاءالدّین علی الرسم»لقب او بوده باشد.محمّد گلندام نخستین جامع دیوان حافظ ودوست و همدرس او نام و عنوانهای او را چنین آورده است:«مولانا الاعظم، المرحوم الشهید،مفخرالعماء،استاد نحاریرالادبا،شمس الملة و الدّین،محمد الحافظ الشیرازی».تذکره نویسان نوشته اند که نیاکان او از کوهپایه ی اصفهان بوده اند و نیای او در روزگار حکومت اتابکان سلغری از آنجا به شیراز آمد و در همان شهر متوطن شد و نیز چنین نوشته اند که پدرش «بهاءالدّین محمّد»بازرگانی میکرد و مادرش از اهل کازرون و خانه ی ایشان در دروازه ی کازرون شیراز واقع بود. ولادت حافظ در اوایل قرن هشتم هجری و حدود سال 727 در شیراز اتّفاق افتاد.بعد از مرگ بهاءالدّین پسران او پراکنده شدند ولی حافظ که خردسال بود با مادر در شیراز ماند و روزگار آندو به تهیدستی میگذشت،بهمین دلیل حافظ همینکه به مرحله ی تمیز رسید در نانوایی محلّه مشغول خمیرگیری شد تا آنکه عشق به تحصیل کمالات او را به مکتب خانه کشاند و به تفصیلی که در تذکره ی میخانه آمده است وی چندگاهی ایّام را بین معاش و آموختن میگذراند.بعد از آن زندگانی حافظ تغییر کرد و او در جرگه ی طالبان علم درآمد و مجلسهای درس عالمان و ادیبان زمان خود را درک کرد و به تتبع و تفحّص در کتابهای مهم دینی و ادبی از قبیل «کشّاف زمخشری»و«مطالع الانظار قاضی بیضاوی»و«مفتاح العلوم سکّاکی» و مانند آنها پرداخت و محمّد گلندام معاصر و جامع دیوانش او را چندین بار در مجلس درس«قوام الدّین ابوالبقاء عبداللّه بن محمود بن حسن اصفهانی شیرازی(م 772 ه)»مشهور به«ابن الفقیه نجم»عالم و فقیه بزرگ زمان خود دیده و غزلهای او را در همان محفل علم و ادب شنیده است.چنانکه از شخن محمّد گلندام برمیآید حافظ در دو رشته ازدانشهای زمان خود یعنی علوم شرعی و علوم ادبی کار میکرد و چون استاد او(قوام الدّین)خود عالم بقراآت بود به طبع حافظ نیز در خدمت او به حفظ قرآن با توجه به قرائت چهارده گانه(از شواذ و غیر آن ) ممارست میکرد و خود در شعرهایش چندین بار بدین اشتغال مداوم به کلام خداوند اشاره کرده است و به تصریع تذکره نویسان اتخاذ تخلّص«حافظ»هم از این امر ناشی میشود. شیراز در دورانی که حافظ تربیت میشد اگرچه وضع آرام و ثابتی نداشت ولی مرکزی بزرگ از مرکزهای علمی و ادبی ایران و جهان اسلامی محسوب میگردید و این نعمت از تدبیر اتابکان سلغری فارس برای شهر سعدی و حافظ فراهم آمده بود و حافظ در چنین محیطی تربیت می یافت


سفارش تایپ ،ترجمه، مقاله، تحقیق ، پایان نامه
adsads

ادامه مطلب

زندگی نامه حافظ شیرازی
بهمن 9, 1392
1100 بازدید
گزارش نسخه جدید

زندگی نامه حافظ شیرازی


خواجه شمس الدّین محمّد بن محمد حافظ شیرازی یکی از بزرگترین شاعران نغزگوی ایران واز گویندگان بزرگ جهان است ودرشعرهای خود «حافظ» تخلّّص نموده است.در غالب مأخذها نام پدرش را بهاءالدّین نوشته اند و ممکن است«بهاءالدّین علی الرسم»لقب او بوده باشد.محمّد گلندام نخستین جامع دیوان حافظ ودوست و همدرس او نام و عنوانهای او را چنین آورده است:«مولانا الاعظم، المرحوم الشهید،مفخرالعماء،استاد نحاریرالادبا،شمس الملة و الدّین،محمد الحافظ الشیرازی».تذکره نویسان نوشته اند که نیاکان او از کوهپایه ی اصفهان بوده اند و نیای او در روزگار حکومت اتابکان سلغری از آنجا به شیراز آمد و در همان شهر متوطن شد و نیز چنین نوشته اند که پدرش «بهاءالدّین محمّد»بازرگانی میکرد و مادرش از اهل کازرون و خانه ی ایشان در دروازه ی کازرون شیراز واقع بود.

ولادت حافظ در اوایل قرن هشتم هجری و حدود سال 727 در شیراز اتّفاق افتاد.بعد از مرگ بهاءالدّین پسران او پراکنده شدند ولی حافظ که خردسال بود با مادر در شیراز ماند و روزگار آندو به تهیدستی میگذشت،بهمین دلیل حافظ همینکه به مرحله ی تمیز رسید در نانوایی محلّه مشغول خمیرگیری شد تا آنکه عشق به تحصیل کمالات او را به مکتب خانه کشاند و به تفصیلی که در تذکره ی میخانه آمده است وی چندگاهی ایّام را بین معاش و آموختن میگذراند.بعد از آن زندگانی حافظ تغییر کرد و او در جرگه ی طالبان علم درآمد و مجلسهای درس عالمان و ادیبان زمان خود را درک کرد و به تتبع و تفحّص در کتابهای مهم دینی و ادبی از قبیل «کشّاف زمخشری»و«مطالع الانظار قاضی بیضاوی»و«مفتاح العلوم سکّاکی» و مانند آنها پرداخت و محمّد گلندام معاصر و جامع دیوانش او را چندین بار در مجلس درس«قوام الدّین ابوالبقاء عبداللّه بن محمود بن حسن اصفهانی شیرازی(م 772 ه)»مشهور به«ابن الفقیه نجم»عالم و فقیه بزرگ زمان خود دیده و غزلهای او را در همان محفل علم و ادب شنیده است.چنانکه از شخن محمّد گلندام برمیآید حافظ در دو رشته ازدانشهای زمان خود یعنی علوم شرعی و علوم ادبی کار میکرد و چون استاد او(قوام الدّین)خود عالم بقراآت بود به طبع حافظ نیز در خدمت او به حفظ قرآن با توجه به قرائت چهارده گانه(از شواذ و غیر آن ) ممارست میکرد و خود در شعرهایش چندین بار بدین اشتغال مداوم به کلام خداوند اشاره کرده است و به تصریع تذکره نویسان اتخاذ تخلّص«حافظ»هم از این امر ناشی میشود.

شیراز در دورانی که حافظ تربیت میشد اگرچه وضع آرام و ثابتی نداشت ولی مرکزی بزرگ از مرکزهای علمی و ادبی ایران و جهان اسلامی محسوب میگردید و این نعمت از تدبیر اتابکان سلغری فارس برای شهر سعدی و حافظ فراهم آمده بود و حافظ در چنین محیطی تربیت می یافت

خواجه شمس الدّین محمّد بن محمد حافظ شیرازی یکی از بزرگترین شاعران نغزگوی ایران واز گویندگان بزرگ جهان است ودرشعرهای خود «حافظ» تخلّّص نموده است.در غالب مأخذها نام پدرش را بهاءالدّین نوشته اند و ممکن است«بهاءالدّین علی الرسم»لقب او بوده باشد.محمّد گلندام نخستین جامع دیوان حافظ ودوست و همدرس او نام و عنوانهای او را چنین آورده است:«مولانا الاعظم، المرحوم الشهید،مفخرالعماء،استاد نحاریرالادبا،شمس الملة و الدّین،محمد الحافظ الشیرازی».تذکره نویسان نوشته اند که نیاکان او از کوهپایه ی اصفهان بوده اند و نیای او در روزگار حکومت اتابکان سلغری از آنجا به شیراز آمد و در همان شهر متوطن شد و نیز چنین نوشته اند که پدرش «بهاءالدّین محمّد»بازرگانی میکرد و مادرش از اهل کازرون و خانه ی ایشان در دروازه ی کازرون شیراز واقع بود.

ولادت حافظ در اوایل قرن هشتم هجری و حدود سال 727 در شیراز اتّفاق افتاد.بعد از مرگ بهاءالدّین پسران او پراکنده شدند ولی حافظ که خردسال بود با مادر در شیراز ماند و روزگار آندو به تهیدستی میگذشت،بهمین دلیل حافظ همینکه به مرحله ی تمیز رسید در نانوایی محلّه مشغول خمیرگیری شد تا آنکه عشق به تحصیل کمالات او را به مکتب خانه کشاند و به تفصیلی که در تذکره ی میخانه آمده است وی چندگاهی ایّام را بین معاش و آموختن میگذراند.بعد از آن زندگانی حافظ تغییر کرد و او در جرگه ی طالبان علم درآمد و مجلسهای درس عالمان و ادیبان زمان خود را درک کرد و به تتبع و تفحّص در کتابهای مهم دینی و ادبی از قبیل «کشّاف زمخشری»و«مطالع الانظار قاضی بیضاوی»و«مفتاح العلوم سکّاکی» و مانند آنها پرداخت و محمّد گلندام معاصر و جامع دیوانش او را چندین بار در مجلس درس«قوام الدّین ابوالبقاء عبداللّه بن محمود بن حسن اصفهانی شیرازی(م 772 ه)»مشهور به«ابن الفقیه نجم»عالم و فقیه بزرگ زمان خود دیده و غزلهای او را در همان محفل علم و ادب شنیده است.چنانکه از شخن محمّد گلندام برمیآید حافظ در دو رشته ازدانشهای زمان خود یعنی علوم شرعی و علوم ادبی کار میکرد و چون استاد او(قوام الدّین)خود عالم بقراآت بود به طبع حافظ نیز در خدمت او به حفظ قرآن با توجه به قرائت چهارده گانه(از شواذ و غیر آن ) ممارست میکرد و خود در شعرهایش چندین بار بدین اشتغال مداوم به کلام خداوند اشاره کرده است و به تصریع تذکره نویسان اتخاذ تخلّص«حافظ»هم از این امر ناشی میشود.

شیراز در دورانی که حافظ تربیت میشد اگرچه وضع آرام و ثابتی نداشت ولی مرکزی بزرگ از مرکزهای علمی و ادبی ایران و جهان اسلامی محسوب میگردید و این نعمت از تدبیر اتابکان سلغری فارس برای شهر سعدی و حافظ فراهم آمده بود و حافظ در چنین محیطی تربیت می یافت

ttt

 



دیدگاه ها


دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *