گزارش خرابی لینک
اطلاعات را وارد کنید .
گزارش انتشار نسخه جدید
اطلاعات را وارد کنید .
no-img
سفارش تایپ ،ترجمه، مقاله، تحقیق ، پایان نامه

داستان به زبان محلی مازندرای - سفارش تایپ ،ترجمه، مقاله، تحقیق ، پایان نامه


سفارش تایپ ،ترجمه، مقاله، تحقیق ، پایان نامه
adsads

ادامه مطلب

داستان به زبان محلی مازندرای
آذر 20, 1394
596 بازدید
گزارش نسخه جدید

داستان به زبان محلی مازندرای


داستان به زبان محلی مازندرای

اَتا روز همین­تی اینجه نیشتِمی، سِرِه­ی دِلِه نیشت بیمه. خَلتوم نیه، همین چند روز پیش بِیه. یک دفعِه بَدیمه رِمبش دَکِتِه و ساز و سِمایِ صدا لَرگ پیجِنه. راس بَیْمه بوردِمه بیرون: خدایا! چه خَوِره؟! چی تی بَی­بو؟! لینگِ درِ کنداجه یور نیشتمه که بَدیمه زَنا دمِ در، رَج، ویشون سر مَجمه، نالِ تِک­جِه اِسّانه تا کلک بیرون.

حسن لوتی نالِ سر؛ تَنبِک وِنه کَشِ بِن، چی تی تَمبِک بِن تش دکارده، شی اَتا لینگِ سرِم هی اِشتِلوک زنده. ونِه همراه اکبِر قِرنِه­چیِ قرنه­ی صدا هم بلنده. وِنِه دیم هفتِ چَفت هکارد، چی تی قرنه­ی دِلِه وا کانده؟!

جعفرِ پیِر، حیات دِلِه، دئی­یه مردم که دِ دستی چَکّه زونه رِ، پذیرایی کارده.

اِسا می یاد کَفِنه: آه! عروسی­یه. می جعفرِ عروسی­یه.

شومبه گِردمبِه هارشِم جعفر کِجه دَرِه؟ وِنِه عروس کی­یه؟! هرچی چرخ گِرمه نا جعفر پیداءِ نا ونه عروس.

بوردمه جعفر پیرِ پلی، وِرِه بکَشیمه کنار، باتِمه:

ـ اَره، جعفر کوئِه؟!

ـ بورده دامادِ حموم.

ـ پس مِره ناِتِنی جعفر عروسی دارنو؟!

ـ تِرِه ناتِمی؟! تی پیر مارِ خِدا بیامِرزه؛ دَکال حواسِ سر دَنی. تهِ شهِ جعفرِ کابِ تَش دَکاردی باتی اگِه داماد نَوّی، نیلمه کَلِک­جِه یور بوری، شی شیرِ تِره حِلال نِکامبه؛ اِسا گانی مِره نائوتنی؟! بِرو بِرو اَندِه شیرینی رِ مردم دِله پخش هِکان؛ آبرو ریزی نَکان؛ مِن بورِم خانعلی چپون مَنگِل سَر کَلک سری رِ بَیرم بیارم. اَی نِماشون عروس بیاردِنه کلِک سَری آماده بوءِ، برو…

دیگه نپِرسِمه جعفر عروس کی­یه. ترسیمه جعفر پیِر تِک هرچی دَره مِرِه بارِه. شیرینی تبلِه رِ بَیتِمو بوردِمه مهمونای میون. خِش بِیمونی گاتِمو، شیرینی رِ پخش کاردمه. مهمونا شیرینی رِ گتِنه، کِلی هم دانه، چَکّه هم زونه، ندومبه چی شی وِسِه مِره نِشانهِ دَکال؛ دَگِردِسمه هارِشِم کی دَره سِما کانده که اینتی همه­ی حِواسِ شی ور جلب هِکارده؛ بَدیمه می جعفر، زَنایِ مَجمه به سرِ میون اِسّاءِ، وِنِه تَن لباس دامادی، ونه لینگ چرمِ شره، تک پر خنده، چش دره مِجه؛ زَنایِ مجمه دِله هرکدوم اَتا وَره سر بَوری، خون مجمه­ی دور تا دورجه تپه تپه کاندو سماعی کاندنه جعفر دور گردننه، هِدی هِدی­جم قشنگ­تر. شیرینی تبله می دَس­جه جِر دَکته؛ می دل خاسه اَتا شی قد قایده شونگ بَکشم. می نفس بالا نیَمو: جعفر جان! ته اون زنایِ میون چیکار کاندی؟! اون سر بَوری وره­ها و مجمه­های پِر خون کِججه بیمونه؟!

نَدوسمه خشحال بوّم یا بَترسِم! می جعفر خشحال بی­یه. ونه دور و وَر زَنا هم که سِما کاردنه، خجیر خجیر لباس و قرمز قرمز دیم داشتنه، شه هر کدوم اَتا عروسِ موندسنه، خشحال بینه، کَلّی دانه؛ اَی ویشون سر مجمه و اون وره، با اون خون که بنه کَلِسه چی شی بیه؟!

می تِک دَوِس بیا، اِسا نا بیتومبه حرف بزنم نا هیچ کسِ ونگ هادم. همین­تی شی سرجا مِخ بخارد بیمه تکون نتوسمه بَخارِم. می دس و بالم شِل بیّو و هی الان بِنه بَیرم کی بِنه بَیرم بیمه.

جعفر همین­تی مره اِشِنِه، خنده هم ونه تِک سرجه پر نینه. عَین همون ماقع که اماره همش خنده یارده بعد شه یواش یواش خنده کارده اَمِه خنده هکاردنو خشحالی تماشا کارده.

همین­تی که دئیمه کَتِمه می نظر بَرسیه که اَتا شی دور و ور آدما رِ بَوینِم، هارشم کی­نِه؟! همسایه­هانه؟ مله­ی آدم هسنه؟ غریبونه؟ فامیلانه؟! اِسا هرچی اِشمبه ویمبه دکال هیچ کس دنی­نه!! این همه آدم این­جه حیاط دله گوش تا گوش نیشت بینه؛ اِسا اَتا نفر دنی­یه! اصلاً ساز و سِما صدا هم َدخاته. دیگه دئیمه شاخ دریاردِمه: اِ، مگه عروسی نی­یِه؟! عروسی ونه اینتی بوءِ که رَقِم به رَقِم گال به گال دگرده؟!

می سر سیوئی بورد و می چش تار بیّو، دی کتمه بنه که یکدفعه اَتا دَس بیمو می بال دِماسو مِره پِشت سرجه بَهیتو یواش بنه هنیشندیه.

 

اَتا چند دقه مِره هالی نیِّه چی بِگذشته؛ اَتا ماقع مِره حال و جان دَکته که می دیم و دل سر خانک اوجه گلاب­پاش هکاردنه. می چش سو دَکته، می حال اَتاکم بِتر بیه، چش واز هِکاردمه بدیمه اَتا بلندِ دارِ بن، قبرسون میون دَرمه. یک نفرم هی می­ دیم و دیار دَس کَشنه، گلاب­پاش کانده، می دل سرِ خانک کاندو یِواش یِواشم مجه گپ زَنده؛ صدا می جعفر صدا رِ موندسه: نِنا! ته شه مره باتی اگه داماد نَوّی، می عروسی ر نوینی، شی شیر تِره حلال نَکامبه…

اَتا نفس تازه هِکاردمه، راس بَیمه هَمون قبر ور که لِه بورد بِیمِه توک هِدامه هنیشتمه. دگردسمه شی پشت سرِ هِرشامه که کی­یه مجه گپ زَنده؟ مره هوش بیارده؟ بَدیمه می جعفر جان همون قبر بالا که من ونه نرده رِ توک هدامه نیشت­بیمه، دله ور فلزی قاب پایین نیشتو، دتا لینگ کشه بیته مره اشنه، اَتا پیَله او هم ونه جلو دَره.

ـ جان مار! هَنتی شی شیرِ مِره حلال نکاردی؛ دیگه چند بار عروسی هکانم. هر سال تی دل خاطری ایمبه سِره عروسی کامبه؛

ـ پسر جعفر این جه کجوءِ، اینتا کِنه قبره؟

ـ این جه بهشت رضای مشهدِ، ننا! اِینتا هم می سروءِ، او بیشتِمه در سر هر کس رد بونه، اگه تشناءِ او ره بَخواره امام حسین یاد بیاره مِره اَتا خدا بیامرزی هاده…

□□□

الان ۳۰ ساله که هر سال اول محرمی تا دهِم یازدهم شربت دِرِس کامبه شومبه شی جعفر جان قبر سر، اِسّمبه؛ عزادار، سینه­زنا دَسه اِنِّه امام­زاده­سر، می پسر قبر پِلی جه رد بوننه، ویشون شربت دیمبه،

ـ مشهد شونی؟

ـ نا پسر، مشهد ندومبه ونه قبر کجوءِ که، هیچ کس نِدارمه مِره بَوِره، همین­جه مَله­ی قبرسونی. اَتا قبرِ نشون دِرِس هکاردمی، ونه پیرِن و پوتین خاک بسپارسمی…،… اَی ندومبه سال دیگه هم اینار ویمبه یا نا؟! اَی می جعفر عروسی کانده یا نا؟

ـ چه وِره حلال نکاندی؟

ـ حلال که پسرجان! هکار… نا، دل­جه حلال هکاردمه، زبون نیاردمه…، تَرسمبه بارم دیگه عروسی نیره، دیگه مِره سر َنزِنه، دیگه سال اَتا بارم وره نَوینِم.

ـ چند سال جعفر شهید بَیّه؟

ـ ۳۰ سالِ، پسر!

ـ دوندی ۳۰ سالِ

ـ اَره وچه، الان ۳۰ سال ونه قبر سر شربت دِرِس کامبه، سی بار هر سال دِرِس گت چِله سر بونه، اِمبه تی پَلی این خُو رِ تعریف کامبه؛ من شه نشون دارمه… ؛ پسر!… جعفر! می شیر تره حلال بوءِ پسر! دیگه طاقت ندارمه این خُو رِ بَوینم دیگه اون دل ندارمه…، دیگه نتومبه… . /. پایان



دیدگاه ها


دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *