گزارش خرابی لینک
اطلاعات را وارد کنید .
گزارش انتشار نسخه جدید
اطلاعات را وارد کنید .
no-img

سفارش تایپ ،ترجمه، مقاله، تحقیق ، پایان نامه
adsads

ادامه مطلب

اسفند 4, 1393
1588 بازدید
گزارش نسخه جدید

تعیین سطح هوشیاری GCS


تعیین سطح هوشیاری

index

GCS

مقدمه :

سطح هوشیاری بیمار علامتی حیاتی است زیرا وضعیت سیستم عصبی مرکزی را مشخص می کند . با این حال ، در ارزیابی اولیه ، لازم است که تنها میزان کلی سطح هوشیاری را به ترتیب زیر بیان کنید : بیمار هوشیار و کاملاً آگاه است و سطح هوشیاری او تغییر نیافته ، بیمار هوشیار است اما سطح هوشیاری او تغییر یافته ، بیمار بیهوش است .

ســــطح هوشیاری :

سطح هوشیاری بیمار علامتی حیاتی است زیرا وضعیت سیستم عصبی مرکزی را مشخص می کند . با این حال ، در ارزیابی اولیه ، لازم است که تنها میزان کلی سطح هوشیاری را به ترتیب زیر بیان کنید : بیمار هوشیار و کاملاً آگاه است و سطح هوشیاری او تغییر نیافته ، بیمار هوشیار است اما سطح هوشیاری او تغییر یافته ، بیمار بیهوش است .

هنگامی که بیمار هوشیار است ولی اختلال در سطح هوشیاری دارد ، مکانیزم دفاعی بدن ممکن است دیگر قادر به جبران کافی نباشد ، و احتمالاً منجر به خون رسانی و اکسیژن رسانی نا کافی یا ایجاد مشکلات عصبی یا بیوشیمیایی شده است و اثرات نامطلوبی روی مغز و توانایی عملکرد آن گذاشته است اختلال سطح هوشیاری در بیمار هوشیار همچنین ، می تواند به علت مسمومیت با الکل ، مواد مخدر یا داروها باشد.

ارزیابیتان از بیماری که در هنگام رسیدن شما بیهوش است باید ابتدا روی مسیر هوایی ، تنفس و جریان خون و سپس تعیین دیگر مراقبت های اورژانسی که بیمار ممکن است نیاز داشته باشد متمرکز شود. بیهوشی مداوم باید به شما هشدار دهد که ممکن است مشکل یا نقص حیاتی در سیستم عصبی مرکزی ، جریان خون یا تنفس وجود داشته باشد و باید فرض کنید که بیمار آسیب شدید یا شرایط بالقوه تهدید کننده حیات دارد.

پس بعد از ارزیابی سریع بیمار و ارائه مراقبتهای اورژانس لازم ، باید بیمار را آماده و او را به سرعت به بیمارستان منتقل کنید .

‹‹ معیار کُمای گلاسکو›› : روشی است که با نمره دادن به توانایی بیمار در باز کردن چشمها پاسخ های حرکتی و پاسخ های کلامی ، ‌سطح هوشیاری بیمار را ارزیابی می کند(شکل ۱۳-۵)

شکل ۱۳-۵ . معیار کُمای گلاسکو

 

نمره
بازکردن چشمها
۴
بیمار چشم هایش را خودبخود باز کند
۳
بیمار در پاسخ به صدا چشم هایش را باز کند
۲
بیمار در پاسخ به درد چشم هایش را باز کند
۱
بیمار اصلاً‌ چشمهایش را باز نکند
 

 

نمره
پاسخ کلامی
۵
بیمار کاملاً‌ به زمان و مکان و اشخاص اطراف آگاهی دارد
۴
بیمار گیج است
۳
بیمار کلمات نامربوط به زبان می آورد
۲
بیمار کلمات نامفهوم به زبان می آورد
۱
بیمار صحبت نمی کند
نمره
پاسخ حرکتی
۶
بیمار دستورات را اجرا می کند
۵
بیمار محل درد را مشخص می کند
۴
بیمار خود را از محرک دردناک دور می کند
۳
بیمار در پاسخ به محرک دردناک ،‌ اندامهایش را به وضعیت فلکسیون (خم شدن) در می آورد
۲
بیمار در پاسخ به محرک دردناک ،‌اندامهایش را به وضعیت اکستنشن (باز شدن) در می آورد
۱
بیمار در پاسخ به تحریک دردناک هیچ حرکتی را از خود نشان نمی دهد
مـــردمک ها : قطر و واکنش مردمک به نور ، وضعیت خون رسانی و اکسیژن رسانی و سایر شرایط سیستم عصبی مرکزی را نشان می دهد.

مردمک یک منفذ مدور در مر کز عنبیه رنگدانه دار چشم است .

مردمکها به طور معمول گرد و تقریباً هم اندازه هستند و مثل دیافراگم بینایی عمل می کنند و تنظیم اندازه هایشان بستگی به میزان نور دارد . در اتاقی با نور معمولی مردمکها نیمه بازند . در نور کمتر ، مردمکها گشاد می شوند و به نور بیشتر اجازه می دهند که وارد چشم شود و باعث بینایی بهتر در نور کم می شوند . با مقدار بیشتر نور یا هنگامی که نور روشنی ناگهان تابیده می شود ، مردمکها بلافاصله تنگ می شوند تا نورکمتری وارد چشم شود و گیرنده های حساس داخل چشم را از آسیب محافطت می کنند .(شکل A14-5) هنگامی که نوری را به یک چشم بتابانیم ،‌ هر دو مردمک باید منقبض شوند . و اندازه شان مساوی باشد اگر فقط مردمک چشمی که به آن نور تابانده ایم ، ‌منقبض شود یعنی مشکلی در سیستم عصبی وجود دارد .

در نبود نور ، مردمکها کاملاً باز و گشاد می شوند (شکلB14-5) . هنگامی که نور وارد می شود ، هر چشم یک سری علائم حسی را به مغز می فرستد که میزان نوری که دریافت می کند را نشان می دهد . اندازه مردمک با یک سری از فرمانهای حرکتی مداوم تنظیم می شود که مغز به طور اتوماتیک از طریق اعصاب چشمی به هر چشم می فرستد و باعث کوچک شدن هر دو مردمک به یک اندازه می شود . معمولاً، اندازه مردمک فوراً با هر تغییر در میزان نور تغییر می کند.

اگر مردمکها یک کدام از حالتهای زیر را نشان داد باید فرض کنید که بیمار دچار کاهش عملکرد مغزی به علت کاهش فعالیت سیستم عصبی مرکزی یا آسیب است :

– بدون عکس العمل به نور و ثابت هستند.

– با دریافت نور زیاد ، باز و هنگام حذف نور ،‌کوچک شوند.

– بر خلاف حالت طبیعی به آهستگی عکس العمل نشان می دهند .

– اندازه یشان نامساوی است . (شکلC14-5)

– هنگام برخورد نور زیاد یا حذف آن از یک چشم اندازه یشان نامساوی شده است .

کاهش عملکرد مغزی می تواند به علت موارد زیر باشد :

– آسیب به مغز یا ساقه مغز

– آسیب یا سکته مغزی

– تومور مغزی

– خون رسانی یا اکسیژن رسانی ناکافی

– مواد مخدر یا سموم (سرکوب کننده های سیستم عصبی)

مواد مخدر یک مجموعه از سرکوب کننده های سیستم عصبی مرکزی هستند که باعث می شوند مردمک ها حتی با تابش نور نیز بسیار کوچک باشند تا حدی که به آن مردمک نوک سوزنی (Pin point) گفته می شود . خون ریزی اینتراکرانیال (داخل جمجمه ای) ، می تواند باعث ایجاد فشار کافی روی عصب زوج سوم مغزی ( عصب اوکولوموتور ) در یک طرف شود طوری که فرمانهای حرکتی دیگر نتوانند از مغز به چشم بروند . هنگامی که این حالت رخ داد ، چشم دستوراتی برای کوچک شدن دریافت نمی کند و مردمکش در پاسخ به نور کاملاً باز و ثابت می ماند این حالت را مردمک متسع یا باز می گویند.

مردمکها ممکن است باز باشند و ممکن است اندازه یشان به علت دارویی که در یک یا هر دو چشم ریخته شده یا به علت یک آسیب یا بیماری های چشمی مساوی نباشد ، ممکن است به طور مناسبی عکس العمل نشان ندهد.

حروف PEARRL راهنمای مفیدی درارزیابی مردمکها است . آنها اول کلمات زیر هستند:

P = مردمک (Pupil)

E = مساوی (Equal)

A = و (And)

R = گِرد (Round)

R = دارای حاشیه منظم (Regular)

L = عکس العمل به نور (react to Light )

می توانید در مورد بیماران با مردمک معمولی بنویسید ‹‹ مردمکها ، مساوی ، گِرد ، با حاشیه منظم هستند و به طور مناسب نسبت به نور عکس العمل نشان می دهند ›› یا ‹‹ PEARRL= مردمکها ›› ، هر نوع یافته غیر معمول را با استفاده از جملات بلند تر ثبت کنید ، مثل ‹‹ مردمکها مساوی و گِرد هستند ، مردمک چپ ثابت و گشاد است ، مردمک راست در اندازه معمولی است و به نور عکس العمل نشان می دهد ›› .

کنترل مجدد علائم حــیاتی :

علائم حیاتی به دست آمده دو اهمیت اساسی دارد . اولین مجموعه از علائم حیاتی ثبت شده با نام علایم حیاتی پایه‌ ، چگونگی تنفس و سیستم قلبی عروقی ، خون رسانی و اکسیژن رسانی به مغز و اعضای حیاتی دیگر را نشان می دهد . علائم حیاتی پایه ، اطلاعات مهم و کلیدی برای ما می باشند .

در ادامه مراقبت از بیمار ، باید علائم حیاتی بیمار را مجدداً‌ کنترل کنید تا متوجه تغییرات آن در مقایسه با علائم حیاتی پایه بشوید . باید علائم حیاتی را حداقل هر ۱۵ دقیقه در بیمار با وضعیت پایدارو حداقل هر ۵ دقیقه در بیماری باوضعیت ناپایدار دوباره ارزیابی کنید .

به علاوه باید بعد از هر اقدامات پزشکی علائم حیاتی را دوباره ارزیابی و ثبت کند.

این ارزیابی مقایسه ای مداوم ، شاخص مهمی است که نشان می دهد آیا مراقبتهای شما عملکردهای حیاتی بیمار را به میزان قابل قبولی تغییر داده یا حداقل مانع وخامت بیشتر شده است یا خیر ؟ ارزیابی مجددنشان می دهد که آیا باید اقدامات بیشتری را در صورت ادامه وخامت اوضاع انجام دهیم یاخیر

منبع:.mums.ac.ir



موضوعات :
تحقیق

دیدگاه ها


دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *