گزارش خرابی لینک
اطلاعات را وارد کنید .
گزارش انتشار نسخه جدید
اطلاعات را وارد کنید .
no-img
سفارش تایپ ،ترجمه، مقاله، تحقیق ، پایان نامه

امام‌زاده قاسم (بابل) - سفارش تایپ ،ترجمه، مقاله، تحقیق ، پایان نامه


سفارش تایپ ،ترجمه، مقاله، تحقیق ، پایان نامه
adsads

ادامه مطلب

امام‌زاده قاسم (بابل)
دی 16, 1394
556 بازدید
گزارش نسخه جدید

امام‌زاده قاسم (بابل)


امام‌زاده قاسم (بابل)

آستانه امام‌زاده قاسم (نزد اهالی محلی مشهور به آستانه) یکی از آثار تاریخی کهن بابل است. این بنا در مرکز شهر بابل و در محلهٔ «آستانه» در نزدیکی محلهٔ «اجابن» بابل جا دارد. گفته می‌شود که آرامگاه «قاسم» و «حمزه»، پسران موسی کاظم، امام هفتم شیعه در این مکان قرار دارد. اگر چه در این موضوع اختلاف دیدگاه وجود دارد.

اگرچه این مکان به آرامگاه پسران موسی کاظم مشهور است، ولی مورخین در این موضوع اختلاف نظر دارند. اردشیر برزگر در بازدید میدانی خود از این مکان می‌نویسد.

در محله‌ای به نام «آستانه» یا «کلاج‌مشهد» [کلاج‌مسجد] واقع است و می‌گویند. آرام‌گاه قاسم بن موسی کاظم و برادرش حمزه در صحن آن جای دارد. ولی «نگارنده» نتیجه‌ای که دلالت بر حقیقت امر کند، ندیده‌ام.

ژاک دو مورگان در بازدید خود از شهر بابل، «آستانه» را تنها بنای تاریخی شهر می‌نامد و پیشینهٔ آن را به حدود هزار سال پیش‌تر نسبت می‌دهد. وی همچنین از جالب بودن بنا و وجود آرام‌گاه ابوالقاسم پسر موسی کاظم در این بنا سخن می‌گوید. مورگان می‌نویسد که مازندرانی‌ها به این بنا «کلاغ‌مسجد» می‌گویند. وی دربارهٔ این بنا افسانه‌ای کهن می‌آورد.

«قبل از بنای این مسجد، منطقه خالی از سکنه و صحرایی بوده‌ است. معهذا، در روی این جلگه که بر کنار رود بابل بوده، همه هفته یک بازار از حیوانات و محصولات آن‌ها که برای فروش از دهات مجاور می‌آمده‌اند، تشکیل می‌شده‌است. سکنه متوجه شده‌اند که در محلی که امروز مسجد بنا شده، کلاغ‌ها گرو‌ه‌گروه جمع می‌آیند. از این رو، زمین را حفر کرده، آثار و بقایای وجود امام را یافتند. در این وقت، مسجد را ساختند و شهر پیرامون آن استقرار یافت. بعدا دیگر حرم‌ها و عبادت‌گاه‌ها ساخته شده؛ اما همهٔ این عبادت‌گاه‌ها دارای همان خصایص مساجد جدید مازندران‌اند».

در سال ۱۳۳۴، «حاج محمدعلی ایمانی» بنای آستانه را بازسازی کرد که این بازسازی آسیب‌های جدی را به بنای تاریخی امام‌زاده وارد کرده است. این آسیب‌ها را می‌توان به صورت زیر فهرست کرد:

کاشی‌های سدهٔ نهم ق. که روی آن عبارت «عمل سید علی‌ابن سیدکمال‌الدین آملی غفر الله ذنوبها» نگاشته شده بود و یاسنت لویی رابینو در سال ۱۹۰۹ (میلادی) در بازدید از امام‌زاده این کاشی را دیده و متن‌اش را در سفرنامه‌ٔ خود آورده بود، از بین رفتند.

کتیبهٔ گچی درون صحن آرام‌گاه را محو نمودند و روی آن، آیینه‌کاری کردند و عکس بانی بازسازی را گذاشتند.

نبشتهٔ سنگ گور کنار ضریح را که گفته می‌شود گور امام‌زاده حمره است، با سیمان ماله‌داده پنهان کردند.

صندوق چوبی متحرک روی گور را که کار همان نجاز سازندهٔ صندوق درون ضریح است (در سال ۸۸۸ ق.)، با اکلیل سفید رنگ کردند؛ به همین دلیل رنگ اصلی صندوق از بین رفته است.

بر روی در نفیس درون امام‌زاده که از شاهکارهای منبت‌کاری سدهٔ نهم (در سال ۸۰۹ ق.) است، میخ‌های بزرگی کوبیدند و عکس برادر درگذشتهٔ بانی بازسازی و کسان دیگر را آویختند. این میخ‌کاری بخش بالای در را سوراخ کرده و از بین برده است.



دیدگاه ها


دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *