گزارش خرابی لینک
اطلاعات را وارد کنید .
گزارش انتشار نسخه جدید
اطلاعات را وارد کنید .
no-img
سفارش تایپ ،ترجمه، مقاله، تحقیق ، پایان نامه

استماع صوت قرآن - سفارش تایپ ،ترجمه، مقاله، تحقیق ، پایان نامه


سفارش تایپ ،ترجمه، مقاله، تحقیق ، پایان نامه
adsads

ادامه مطلب

استماع صوت قرآن
آبان 7, 1397
14 بازدید
گزارش نسخه جدید

استماع صوت قرآن


استماع صوت قرآن

وقتی کسی قرآن
می‌خواند و یا از رادیو، ضبط صوت و دستگاه پخش قرآن پخش می‌شود، کسانی که صدای قرآن را می‌شنوند شایسته است به قرآن گوش
فرا دارند و سکوت را رعایت کنند. زیرا این دستور خداوند است که در قرآن کریم آمده است: «و اذا قرئ القرآن فاستمعوا له و انصتوا لعلکم ترحمون».


«
هنگامی که قرآن خوانده می‌شود، گوش فرا دهید و خاموش باشید؛ شاید که مشمول رحمت
خدا شوید».

امر خداوند هنگام قرائت قرآن

خداوند در این آیه
مردم را هنگام قرائت
قرآن به دو چیز امر کرده است: استماع و انصات.

معنای استماع

استماع: به معنی شنیدن است در حالی که به معنا و مفهوم کلام نیز توجه شود. یعنی شنیدن با میل قلبی.

 معنای انصات

انصات: به معنی سکوتی است که همراه با توجه به گفتار الهی باشد.

بنابراین همه مسلمانان
وظیفه دارند هنگام تلاوت قرآن به آیات الهی کاملا گوش فرا دهند و ساکت باشند و در این حال به معانی آیاتی که تلاوت می‌شود توجه کنند. در این صورت مشمول رحمت خداوند می‌گردند و بر ایمانشان افزوده می‌شود.

تذکر
تذکر این نکته به همه دوستداران قرآن ضروری است؛ دیده می‌شود گاهی وقت‌ها رادیو یا ضبط صوت قرآن پخش می‌کند و افراد در همان حالی که به قرآن گوش می‌دهند با یکدیگر صحبت می‌کنند و یا در جلسات قرآنی، شرکت کنندگان مشغول صحبت‌های غیر ضروری و نابجا هستند. مواردی از این قبیل، خلاف ادب قرآن است. در چنین مواردی باید یکی از دو کار را انتخاب کرد؛ یا قرآن استماع کرد و یا به کار دیگر پرداخت.

فضیلت استماع قرآن

توفیق بعضی از عبادت‌ها نصیب همة انسان‌ها نمی‌شود برای این که از پاداش
فراوان آن اطلاعی ندارد. از جملة این عبادت‌ها استماع قرآن کریم است. در زمینه فضیلت
استماع کلام خدا از امام چهارم زین العابدین (علیه‌السّلام)
روایتی رسیده است که فرمود:

«من استمع حرفا من کتاب الله عزوجل من غیر قرائة کتب الله له حسنة و محاعنه سیئة و رفع له درجة
«
کسی که حرفی از کتاب خدا را بشنود بدون اینکه خود قرائت
کند خداوند برایش حسنه‌ای می‌نویسد و یکی از گناهان او را محو می‌کند و مقام او را یک درجه بالا می‌برد».

جایگاه استماع قرآن

وقتی فقط شنیدن آیات الهی چنین اجر
و پاداشی دارد چرا بعضی از ماها خود را از آن محروم می‌کنیم و در غفلت
هستیم! استماع قرآن عبادتی است که نه تنها هیچ زحمتی ندارد بلکه انسان
را سرشار از نشاط و آرامش روحی می‌نماید. توجه کنید؛ اگر فرزندی در خانه قرآن می‌خواند، پدر
و مادر
بعد از نماز، قرآن قرائت می‌کند یا در مجلس ترحیمی قرآن خوانده می‌شود و یا در جلسه و کلاس قرآن، آیات الهی تلاوت
می‌شود، کسانی که آیات قرآن را گوش می‌دهند برای هر حرف
آن پاداشی است، گناهی محو می‌شود و درجه‌ای به درجات معنوی انسان افزوده می‌شود. البته استماع باید همراه با توجه به معنی کلام خدا باشد.

نتیجه استماع و سکوت

در آیه ۲۰۴ سوره اعراف،

نتیجه استماع و سکوت هنگام خواندن قرآن، برخورداری از رحمت الهی معرفی شده است. زیرا یکی از آثار استماع قرآن، افزایش ایمان
است. چنانکه در نگهداری ایمان نیز سهم زیادی دارد. برای این که گوش فرا دادن به قرآن موجب می‌شود معانی آن به خوبی فهمیده شود، به اندرزها و دستورات و احکام قرآن
عمل شود و در نتیجه ایمان انسان بیشتر گردد، و در نهایت، مورد لطف و رحمت الهی قرار گیرد.
از این رو خداوند وقتی مؤمنان حقیقی را توصیف می‌کند چنین می‌فرماید:
و اذا تلیت علیهم آیاته زادتهم ایمانا» انما المؤمنون الذین اذا ذکر الله وجلت قلوبهم و اذا تلیت علیهم آیاته زادتهم ایمانا و علی ربهم یتوکلون.


هنگامی که آیات خدا بر آنها تلاوت شود، ایمانشان فزونتر می‌گردد.

تذکر مهم

معمولا هنگام قرائت قاریان برجسته، افراد حاضر در مجلس اذکاری را بر زبان
جاری می‌کنند که شامل تکبیر، تهلیل، تحمید
و تنزیه
خداوند
و… است. این اذکار نوعی واکنش در برابر قرائت قاری قرآن است و از دو چیز سرچشمه می‌گیرد:

 

 

تاثیر آیات در شنونده

وقتی قاری، قرآن تلاوت می‌کند شنونده چنان تحت تاثیر قرار می‌گیرد که ناخودآگاه ذکری متناسب با آیه از دهانش خارج می‌شود. این به خاطر توجه شنونده به معنا و پیام آیات تلاوت شده است.

 ویژگی‌های تلاوت

گاهی از وقت‌ها قاری که قرآن تلاوت می‌کند برجستگی خاصی (مانند صدای زیبا، لحن فصیح، محزون خواندن و توجه به معانی آیات در قرائت) دارد، مستمع تحت تاثیر این ویژگی‌ها، قاری قرآن را تحسین می‌کند.
سخن در این است که گفتن اذکار، تکبیرها و تحسین‌ها باید با ادب استماع و سکوت سازگار باشد. یعنی شنونده در اثر تاثیرپذیری از تلاوت قرآن چنین اذکاری را بر زبان جاری کند و ساختگی نباشد. ثانیا با صدای متعارف (نه بلند و فریادگونه)، با وقار و طمانینه همراه باشد. اگر در گفتن اذکار این ویژگی‌ها رعایت نشود موجب حواس‌پرتی حاضران شده و نمی‌توانند از آیات قرآن بهره‌برداری لازم را بنمایند. از طرفی موجب بی‌احترامی به قرآن است، زیرا ادب استماع
و سکوت را مراعات نکرده‌اند.

زن حائض و خواندن سوره سجده دار

كراهت خواندن قرآن

پرسش ۱۶۲ . مىدانيم كه خواندن قرآن به جز سورههاى سجدهدار براى زن حائض مكروه است؛ آيا اين به اين معناست كه ترك تلاوت قرآن بهتر است؟

همه مراجع: براى زن حائض خواندن قرآن (به جز سورههاى سجدهدار) بهتر از ترك آن است؛ هر چند ثواب آن از ثواب خواندن قرآن توسط زن پاك، كمتر است

خواندن سوره سجدهدار

پرسش ۱۶۳ . آيا براى زن حائض تنها خواندن آيه سجدهدار حرام است؛ يا علاوه بر آن خواندن بقيه سوره نيز حرام است؟

آيات عظام امام، بهجت، فاضل و نورى: علاوه بر خواندن آيه سجدهدار، خواندن بقيه آن سوره نيز حرام است.

آيات عظام تبريزى، خامنهاى، سيستانى، صافى و مكارم: تنها خواندن آيه سجدهدار، حرام است و خواندن بقيه سوره حرام نيست

آيهاللّه وحيد: خواندن آيه سجدهدار، حرام است و بنابر احتياط واجب، خواندن بقيه سوره نيز حرام است.]

استماع سوره سجدهدار

پرسش ۱۶۴ . آيا خانمهاى حافظ قرآن، مىتوانند در ايام عادت، با استفاده از نوار و سى دىهاى قرآنى، به سورههاى سجدهدار گوش فرادهند؟

همه مراجع: آرى، گوش دادن به تلاوت سورههاى سجدهدار اشكال ندارد؛ ولى اگر به آيه سجدهدار گوش دهد، بايد سجده آن را به جا آورد.

پرسش ۱۶۵ . آيا زن حائض مىتواند در مجالس ختم قرآن شركت كند و تنها به قرآن گوش فرا دهد، بىآنكه خودش تلاوت كند؟

همه مراجع: آنچه كه بر زن حائض حرام است، تنها خواندن سورههاى  سجدهدار است؛ ولى گوش دادن به آن اشكال ندارد و اگر به آيه سجدهدار گوش دهد، بايد سجده آن را به جا آورد.

تبصره . در اينكه براى زن حائض خواندن سورههاى سجدهدار حرام است يا تنها خواندن آيه سجدهدار بين مراجع تقليد اختلاف نظر هست كه در جاى خود بيان شد.

در آيات قرآن، كلمة «سمع» (گوش) هيچ‌گاه به صورت جمع نيامده است و حال آن‌كه «قلب» يكي بيشتر نيست، ولي به صورت جمع به كار رفته است، علت چيست؟

پاسخ «قلب» در لغت به معناي «دگرگون كردن» چيزي است. چنان‌كه خداوند مي‌فرمايد: يقلب الليل و النهار، خداوند شب و روز را دگرگون مي‌سازد» نور/44). و در زبان فارسي به عضو مركزي دستگاه گردش خون كه در ناحية چپ انسان قرار گرفته است گفته مي‌شود. در قرآن كريم قلب به معناي «نفس»، «روح»
و «عقل» آمده است.

«سمع» نيز در لغت به معناي شنيدن و درك صوت است. و در قرآن كريم، هم به معناي شنيدن (به صورت مصدر) و هم، به معناي گوش (ابزار شنوائي) به كار رفته است.

در آية شريفه «ماكانوا يستطيعون السمع و ما كانوا يبصرون» (هود/20). به معناي شنيدن (مصدر) و در آية «ان السمع و البصر و الفؤاد كل اولئك كان عنه مسئولاً» (اسراء/36). به معناي «گوش» است.

علت مفرد آمدن سمع در قرآن

در ارتباط با مفرد آمدن «سمع» در قرآن كريم، مفسران ديدگاههايي را بيان نموده‌اند كه به برخي از آنها اشارت مي‌رود:

1- بسياري از مفسران و اهل لغت عقيده دارند كه علت جمع نيامدن «سمع» اين است كه اين كلمه در اصل، مصدر است و در مصدر مفرد و تثنيه و جمع، مانند مذكر و مؤنث بودن آن يكسان است.

بنابراين هرچند جمع «سمع» در لغت عرب به صورت «اسماع» و «اساميع» نيز آمده است، ولي اين واژه در كلام فصيح جمع بسته نمي‌شود و اين از ويژگي‌هاي فصاحت و بلاغت قرآن كريم است كه آن را به صورت مفرد به كار برده و رعايت اصل آن را نموده است.

2- برخي ديگر «سمع» را اسم جمع و داراي معناي جمعي دانسته‌اند و بدين جهت گفته‌اند: نيازي به جمع ندارد.

3- بعضي نيز وجه ذوقي و علمي ديگري براي اين تفاوت بيان نموده و آن اين‌كه: تنوع ادراكات قلبي و مشاهدات با چشم نسبت به «مسموعات»، فوق العاده بيشتر است، در فيزيك جديد نيز مي‌خوانيم: امواج صوتي قابل استماع تعداد نسبتاً محدودي است و از چندين ده هزار تجاوز نمي‌كند. در حالي‌كه امواج نورها و رنگهائي كه قابل رؤيت هستند از ميليونها مي‌گذرد. و به‌خاطر اين تفاوت، قلوب و ابصار به صورت جمع ذكر شده، ولي «سمع» به صورت مفرد آمده است.

صاحب تفسير «المنار» مي‌گويد: سرّ‌ آن به نظر من اين است كه عقل داراي وجوه ادراكي فراواني است چنان‌كه چشم داراي شعبه‌هاي بيشمار است. برخلاف گوش؛ زيرا گوشهاي مردم در ادراك شنيدنيها يكسان است؛ يعني هم مسموع بيش از يكي نيست و آن خصوص صوت و صدا است و هم شنونده‌ها در ادراك صوت يكسان مي‌باشند. از اين رو، واژة «سمع» مفرد آمده است.

تعریف لغوی

«عَزیمت» در مقابل «رُخصَت» به معنای «چیزی است که انجام دادن آن لازم باشد»، عَزائِمُ السُّجُود: عبارت است از: سوره‌هایی که در آن آیات سجده موجود است و بر قاری و شنونده آن آیات، لازم است که برای خداوند سجده نموده و به تسبیح و حمد پروردگارشان بپردازند و این سجده واجب است و حتماً باید انجام بپذیرد، در مقابل، آیات سجده دیگری است که بر قاری و شنونده آن آیات سجده کردن لازم و حتمی نیست بلکه مستحبّ است.

عَنْ ابی عَبْدِاللهِ ـ علیه السّلام ـ قالَ: اَلْعَزائِمُ الم تنزیل، وَ حم السجده وَ النَّجْمِ وَ اقْرَاْ باِسْمِ رَبِّک وَ ما عَداها فی جَمیعِ الْقُرْآنِ مَسْنُونٌ وَ لَیسَ بِمَفْرُوضٍ.


و از حضرت صادق ـ علیه السّلام ـ نقل شده که آن حضرت فرموده است. عزائم عبارتند از: الم تنزیل، و حم السجده، و النّجم و اقراء باسم ربِّک. و سوای این‌ها در تمامی قران مستحبّ است و واجب نمی‌باشد.

تعریف آیات سجده


آيات سجده پانزده آيه است که سجده در چهار آيه، واجب
و در يازده آيه، مستحب
است.


آيات دارای سجده واجب که به آن‌ها عزائم
يا آيات عزائم گفته می‌شود، عبارتند از:
عَنْ اَبی عَبْدِاللهِ
ـ علیه السّلام ـ قالَ: اِنَّ الْعَزائِمَ اَرْبَعٌ: اِقْرَاْ بِاسْمِ رَبِّک الَّذی خَلَقَ، وَ النَّجْمِ، و تنزیل السّجده، و حم السّجده.

از حضرت صادق ـ علیه السّلام ـ نقل شده که آن حضرت فرموده است: همانا سوره‌های عزائم چهار تاست، ۱. اقْرَأْ بِاسْمِ رَبِّک الَّذِی خَلَقَ (سوره علق)، ۲. وَ النَّجْمِ (سوره نجم)، ۳. تنزیل السجده (سوره فصّلت)، ۴. حم السّجده

سجده (سوره۳۲)، آیه۱۵، فصّلت (سوره۴۱)، آیه۳۷، نجم (سوره۵۳)، آیه۶۲ و علق (سوره۹۶)، آیه۱۹.
همچنين يازده آيه دارای سجده مستحب عبارتند از: اعراف (سوره۷)، آیه۲۰۶، رعد (سوره۱۳)، آیه۱۵، نحل(سوره۱۶) ،آیه۴۹-۵۰، اسراء (سوره۱۷)، آیه۱۰۹، مريم (سوره۱۹)، آیه۵۸، حج (سوره۲۲)، آیه۱۸ و ۷۷، فرقان (سوره۲۵)، آیه۶۰، نمل (سوره۲۷)، آیه۲۶، ص (سوره۳۸)، آیه۲۴ و انشقاق (سوره۸۴)، آیه۲۱.
از آيات سجده در باب‌های طهارت
و صلات
سخن رفته است.

سوره‌های دارای سجده واجب

واجب است سجده کردن بر قاری و شنونده (بلکه هر کس که به گوشش برسد بنابر اظهر) یکی از آیات چهارگانه‌ای که در چهار سوره قرآن آمده است و آنها عبارتند از:

۱. سوره سجده‌ (آیه ۱۵) وقتی که به «وَ لا یسْتَکبِرُونَ» رسید.

۲. سوره فصلت (آیه ۳۷) وقتی که به «اِیاهُ تَعْبُدُونَ» رسید.

۳. سوره نجم (آیه ۶۲ آخر سوره) وقتی که به انتهای آیه رسید

۴. سوره علق (آیه ۱۹ آخر سوره) وقتی که به انتهای آیه رسید.

سوره‌های دارای سجده مستحب

مستحب است سجده کردن در یازده مورد و آنها عبارتند از:

۱. سوره اعراف (آیه ۲۰۶ آخر سوره)، وقتی که به «وَ لَهُ یسْجُدُونَ» رسید.

۲. سوره رعد (آیه ۱۵) وقتی که به «وَ ظِلالَهُمْ بِالغُدُوِّ وُ الْاصالِ» رسید.

۳. سوره نحل (آیه ۴۹ و ۵۰) وقتی که به «وَ یفْعَلُونَ ما یؤْمَرُونَ» رسید.


۴. سوره بنی اسرائیل (آیه ۱۰۷ تا ۱۰۹) وقتی که به «وَ یزِیدُهُمْ خُشُوعاً» رسید

.۵. سوره مریم (آیه ۵۸)، وقتی که به «خَرُّوا سُجَّداً وَ بُکیا» رسید.

۶. سوره حج (آیه ۱۸)، وقتی که به «یفْعَلُ ما یشاءُ» رسید.

7. سوره حج (آیه ۷۷)، وقتی که به «وَ افْعَلُوا الْخَیرَ»رسید.

۸. سوره فرقان (آیه ۶۰)، وقتی که به «وَ زادَهُمْ نُفُوراً» رسید.

۹. سوره نمل (آیه ۲۵ و ۲۶)، وقتی که به «رَبُّ الْعَرْشِ الْعَظِیمِ» رسید.

۱۰. سوره ص (آیه ۲۴)، وقتی که به «وَ خَرَّ راکعاً وَ أَنابَ» رسید

.۱۱. سوره انشقاق (ایه ۲۱)، وقتی که به «إِذا قُرِئَ» رسید.

محورهای مورد بحث در آیات سجده

۱.تلاوت: سجده کردن در صورت تلاوت
آيات دارای سجده واجب، واجب
و در صورت تلاوت آيات دارای سجده مستحب، مستحب
است.

در اين که در صورت تکرار تلاوت آيات سجده و پيش از سجده برای تلاوت اول، سجده‌
تکرار می‌شود يا يک سجده برای تمامی تلاوت‌ها کافی است، اختلاف است.

۲.گوش دادن: حکم گوش فرادادن به آيات سجده از شخص يا رسانه‌ای- مانند راديو و تلويزيون- به طور زنده و مستقيم، حکم تلاوت آن‌ها است،

امّا در وجوب سجده در صورت گوش دادن به تلاوتی که به طور غير مستقيم از رسانه‌ها پخش می‌شود يا تلاوت کودک غير مميّز يا تلاوت کسی که قصد تلاوت قرآن را ندارد، اختلاف است.

۳.شنيدن: در وجوب يا استحباب
سجده برای به گوش رسيدن آيه دارای سجده واجب- بدون قصد شنيدن آن- اختلاف است

؛ همچنان که بنا بر قول به وجوب
نيز در وجوب سجده
برای شنيدن غير مستقيم آن از رسانه‌ها يا کودک غير ممیّز
و يا کسی که بدون قصد تلاوت قرآن آن را تلاوت
می‌کند، اختلاف است.

حکم شنيدن آيات دارای سجده مستحب، حکم تلاوت آن‌ها است.

احکام سجد

زمان انجام سجده واجب يا مستحب، پس از پايان يافتن آيه سجده است.

نيز وجوب يا استحباب سجده در اين زمان، فوری است

و در صورت ترک عمدی يا سهوی، سجده بعدا انجام می‌شود.

سجده اعم از واجب يا مستحب، تکبیر، تشهّد
و سلام
ندارد

، امّا خواندن ذکر
سجود به ويژه اذکار وارد شده در سجده، مستحب است.

نيز تکبير برای سربرداشتن از سجده مستحب است و از برخی قول به وجوب آن نقل شده است.

طهارت، رو به قبله
بودن و پوشاندن عورت
در صحّت
اين سجده شرط
نيست، ليکن از برخی قول به وجوب ستر عورت نقل شده است.

در اعتبار مباح
بودن مکان و لباس و نيز قرار دادن پيشانی و ديگر مواضع هفتگانه بر چيزی که سجده بر آن صحيح است و بالا نبودن محل سجده از ساير مواضع سجده بيش از چهار انگشت، اختلاف است.

احکام تلاوت سوره‌های سجده‌دار

۱.احتیاط، سجده کردن نزد هر آیه‌ای است که در آن امر به سجده شده باشد.
۲. وجوب و استحباب سجده، مختصّ قاری
و شنونده و کسی است که آیات (مذکوره) به گوشش بخورد امّا بر کسی که آیات را بنویسد و یا تصور کند و یا آن که نوشته آن را ببیند و یا به قلبش خطور دهد، سجده واجب نمی‌شود.

۳. آنچه که سبب سجده می‌شود، تمامی آیه می‌باشد، بنابراین با خواندن مقداری از آیه هر چند لفظ سجده آن باشد، سجده کردن واجب نمی‌شود.

۴. وجوب سجده، فوری است و تأخیر آن جایز نیست و اگر فراموش نماید و یا از روی معصیت ترک کرده باشد هر وقت یادش بیاید، باید سجده کند.

۵. اگر بخشی از آیات مذکور را خودش قرائت کند و بقیه‌اش را بشنود، احتیاط واجب
آن است که سجده کند.
۶. اگر آیات سجده را خودش غلط بخواند و یا قاری غلط بخواند و او بشنود، احتیاط واجب آن است که سجده کند.
۷. اگر آیات سجده پشت سر هم تکرار شود خواه این تکرار به خواندن باشد یا شنیدن بایستی سجده را نیز به همان تعداد تکرار کرد، بلکه اگر خواند و شنیدن همزمان باشد به اینکه در هنگام خواندن او، شخصی و یا جماعتی نیز همزمان همان آیات را بخوانند در اینجا نیز احتیاطاً باید سجده را تکرار کند.
۸. در وجوب سجده فرقی نیست بین شنیدن (آیات سجده) از مُکلَّف
یا غیر مکلَّف
مثل صغیر یا مجنون در صورتی که به قصد قرائت قرآن بخوانند.

۹. اگر در بین نماز آیات سجده را بشنود و یا قرائت نماید، باید با اشاره سجده کند و بعد از نماز سجده را به جا آورد و نماز را دوباره اعاده نماید.


۱۰. اگر کسی در حال سجده، آیه سجده
را بخواند و یا بشنود، واجب است سر از سجده بردارد و سپس به سجده رود و ادامه دادن همان سجده به قصد سجده واجب و یا کشیدن پیشانی از جای سجده به طرف دیگر، کفایت نمی‌کند.

. ظاهراً لازم نیست نیت
سجده را در حال نشستن یا ایستادن کرده باشد و بعد به سجده رود یا این که سرازیر شدن نیز به قصد سجده باشد بلکه اگر اندکی قبل از گذاردن پیشانی بر زمین نیز نیت کند کافی است.
۱۲. ظاهر آن است که در وجوب سجده، بودن قرائت
به قصد قرآن معتبر است بنابراین اگر شخصی به وسیله آیه سخن بگوید بدون این که قصد تلاوت قرآن را داشته باشد با شنیدن آن، سجده واجب نمی‌شود و همچنین اگر آیه سجده را از بچّه غیر مُمَیز یا شخص خواب و یا از ضبط صوت بشنود. اگر چه احتیاط آن است که در همه موارد سجده نماید.

۱۳. لازم است هنگام شنیدن، کلمات و حروف آیه را از هم تمیز دهد؛ بنابراین با شنیدن همهمه، سجده واجب نمی‌شود، اگر چه احوط آن است که سجده کند.

۱۴. با خواندن یا شنیدن ترجمه آیات سجده، سجده واجب نمی‌شود، اگر چه به قصد ترجمه آیه باشد.
۱۵. در این سجده، اضافه بر تَحقُّق سجده، نیت و مباح بودن مکان و بلند نبودن موضع سجده پیش از چهار انگشت نیز معتبر است و احتیاط آن است که مواضع سجده را بر زمین گذارد و پیشانی را بر چیزی که سجده بر آن صحیح است بگذارد و سایر شرایط سجده معتبر نیست مانند طهارت از حدث،استقبال قبله، طهارت
موضع سجده، سَتر عورَت،تنها لباس نباید غصبی باشد
۱۶. در این سجده، تشهد
و سلام
و گفتن «الله اکبر» در اوّل آن، لازم نیست، بله مستحب است گفتن «الله اکبر» وقتی که سر از سجده بر می‌دارد بلکه احتیاط در گفتن آن است.
۱۷. اگر آیات سجده را مکرّر شنیده و در حداقل و حداکثر آن شک کند، جایز است به حدّاقل اکتفا نماید و اگر تعداد سجده واجب را بداند ولی در تعداد سجده‌های انجام شده شک کند در این جا نیز باید بنا را بر اقلّ بگذارد (و باقی را انجام دهد

۱۸. در صورت وجوب تکرار سجده، مجرد برداشتن پیشانی از زمین و گذاردن مجدد آن به جهت سجده دیگر کافی است و لازم نیست بنشیند و باز به سجده رود، بلکه برداشتن سایر مواضع سجده هم معتبر نمی‌باشد اگر چه احوط برداشتن آنهاست

۱۹. بر شخص جُنب
واجب نیست برای سجده تلاوت، غُسل
کند.

ذکر سجده واجب

مُجرَّد سجده کفایت می‌کند و گفتن ذِکر واجب نیست، اگر چه گفتنِ ذکر، مستحب می‌باشد و در انجام این مستحب هر ذکری کفایت می‌کند و لکن بهتر این است که گفته شود:

«سَجَدْتُ لَک یا رَبِّ تَعَبُّداً ورِقاً، لا مُسْتَکبِراً عَنْ عِبادَتِک وَ لا مُسْتَنْکفاً وَ لا مُسْتَعْظِماً بَلْ اَنَا عَبْدٌ ذَلیلٌ ضَعیفٌ خائِفٌ مُسْتَجیرٌ».

یا بگوید:

«لا اِلهَ اِلَّا اللهُ حَقًّا حَقًّا، لا اِلهَ اِلَّا اللهُ ایماناً وَ تَصْدیقاً، لا اِلهَ اِلَّا اللهُ وَ عُبُودِیةً، وَرِقّاً سَجَدْتُ لَک یا رَبِّ تَعَبَّداً وَرِقّاً، لا مُسْتَنْکفاً وَ لا مُسْتَکبِراً، بَلْ اَنَا عَبْدٌ ذَلیلٌ ضَعیفٌ خائفٌ مُسْتَجیرٌ».یا بگویداِلهی امَنّا بِما کفَرُوا، وَ عَرَفْنا مِنْک ما اَنْکرُوا، وَ اَجَبْناک اِلی ما دُعُوا، اِلهی فَالْعَفْوَ الْعَفْوَ».

یا بگوید آن چیزی را که پیامبر ـ صلّی الله علیه و آله ـ در سجده سوره «علق» فرمودند و آن این است:
«اَعُوذُ بِرِضاک مِنْ سَخَطِک، وَ بِمُعافاتِک عَنْ عُقُوبَتِک، اَعُوذَبِک مِنْک، لا اُحْصی ثَناءً عَلَیک، اَنْتَ کما اَثْنَیتَ عَلی نَفْسِک»



دیدگاه ها


دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *