گزارش خرابی لینک
اطلاعات را وارد کنید .
گزارش انتشار نسخه جدید
اطلاعات را وارد کنید .
no-img
سفارش تایپ ،ترجمه، مقاله، تحقیق ، پایان نامه

آمادگی جسمانی دوی استقامت - سفارش تایپ ،ترجمه، مقاله، تحقیق ، پایان نامه


سفارش تایپ ،ترجمه، مقاله، تحقیق ، پایان نامه
adsads

ادامه مطلب

آمادگی جسمانی دوی استقامت
اردیبهشت 3, 1396
310 بازدید
گزارش نسخه جدید

آمادگی جسمانی دوی استقامت


آمادگی جسمانی دوی استقامت

تأثیر تمرینات هوازى استقامتى بر ورزشکار را مى‌توان به‌طور مؤثرى به‌وسیلهٔ ضربان قلب در خلال دویدن اندازه‌گیرى کرد. البته علایم مشخص قابل رؤیتى مانند تنفّس، هماهنگى و رنگ پوست نیز تأثیر این تمرینات را نشان مى‌دهد. ولى هیچ‌کدام مانند ضربان قلب مفید نیستند. ضربان قلب در خلال تمرینات هوازى مى‌باید بسته به سرعت دونده، بین ۱۲۰ تا ۱۷۰ بار در دقیقه باشد.

در تمرینات غیرهوازى مخصوصاً دوهاى غیرهوازى ضربان قلب در حین دو اهمیّت چندانى ندارد. توانائى مربى در ارزیابى سرعت دویدن و مسافت دویده شده، منبع اصلى اطلاعات براى تعیین بار تمرینى هر رشته خاص براى ورزشکار است.

از کاربرد تمرینات غیرهوازى اسیدلاکتیکى در مورد ورزشکاران جوان‌تر به‌خاطر تجمّع اسید لاکتیک، حتى‌الامکان خوددارى کنید.

تعداد ضربان قلب پس از دویدن، اطلاعات مناسبى را دربارهٔ توانائى و قابلیت برگشت ورزشکار به حالت اولیه و بازیافت قابلیت‌هاى خود به مربى ارائه مى‌دهد، ضربان قلب، معمولاً باید سه دقیقه پس از انجام تمرینات هوازى و ۵ دقیقه بعد از انجام تمرینات غیرهوازى اندازه‌گیرى شود.

در تمرینات هوازی، اگر ضربان قلب پس از ۳ دقیقه بازگشت به حالت اولیه به ۱۰۰ برسد وضعیت ورزشکار خیلى خوب است و اگر پس از ۵ دقیقه این رقم به ۱۰۰ برسد رضایت‌بخش است ولى اگر براى رسیدن ضربان قلب به ۱۰۰ به بیش از ۵ دقیقه نیاز باشد وضعیت استقامت ورزشکار مناسب نیست.

در تمرینات غیرهوازى اگر ضربان قلب ورزشکار پس از ۵ دقیقه استراحت ۱۳۰ یا بیشتر باشد، وضعیت استقامتى ورزشکار ضعیف و اگر ۱۳۰ ـ ۱۲۰ باشد نسبتاً خوب و چنانچه ۱۲۰ ـ ۱۱۵ باشد رضایت‌بخش و اگر ۱۱۵ ـ ۱۰۵ باشد خوب و اگر ضربان قلب ورزشکار پس از ۵ دقیقه ۱۱۵ ـ ۱۰۵ باشد، وضعیت استقامتى او بسیار خوب است.

ساختار تمرین‌هاى هوازى

ساختار تمرینات هوازى استقامتی، به زمان‌بندى تمرینات و روش‌هاى تمرینى بستگى دارد. در تمرینات استقامتی، دو روش تمرینى از اهمیّت بیشترى برخوردار هستند:

۱. روش تمرینات پیوسته

۲. روش تمرینات تناوبى (اینتروال)

روش تمرینات پیوسته، به این ‌صورت است که ورزشکار مسافت‌هاى نسبتاً طولانى را با سرعت نسبتاً ثابت و در حالت پایدار بدون استراحت مى‌دود. در حالى‌که روش تمرینات تناوبى به یک سرى دو گفته مى‌شود که زمان اجراء هر دو، مسافت هر دو و زمان استراحت هر دو با تکرار، از پیش تعیین شده است. در تمرینات تناوبى چنانچه سرعت دویدن بالا باشد و با زمان‌هاى استراحت بین تکرار و سرى‌ها کم باشد، تمرینات ماهیتاً داراى شدت و سختى بیشترى مى‌شوند که در این‌صورت آنها را تمرینات ”تناوبى فشرده“ مى‌گویند. چنانچه سرعت دویدن زیاد بالا نباشد ولى تعداد تکرارها زیاد باشد. تمرینات از شدت و فشردگى و سختى کمترى برخوردار هستند که در این‌صورت آنها را تمرینات ”تناوبى غیرفشرده“ مى‌نامند.

آهنگ دوهاى تناوبى فشرده در واقع بستگى به‌سرعت و مسافت اصلى رشتهٔ اختصاصى ورزشکار دارد؛ حال آنکه آهنگ تمرینات تناوبى غیرفشرده، به آهنگ هوازى فرد وابسته است.

براى افزایش استقامت هوازی، تنها دو روش دویدن پیوسته و روش تناوبى غیرفشرده مفید هستند. به همین دلیل، از این دو روش براى توسعهٔ دستگاه هوازى در تمام طول سال استفاده مى‌شود.

روش تناوبى فشرده، بیشتر براى توسعهٔ استقامت غیرهوازى و استقامت ویژهٔ رشتهٔ مربوط مخصوصاً در خلال دورهٔ آمادگى اختصاصى و دورهٔ مسابقات کاربرد دارد.



دیدگاه ها


دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *