گزارش خرابی لینک
اطلاعات را وارد کنید .
گزارش انتشار نسخه جدید
اطلاعات را وارد کنید .
no-img
سفارش تایپ ،ترجمه، مقاله، تحقیق ، پایان نامه

آزمون های ارزیابی استقامت عضلانی - سفارش تایپ ،ترجمه، مقاله، تحقیق ، پایان نامه


سفارش تایپ ،ترجمه، مقاله، تحقیق ، پایان نامه
adsads

ادامه مطلب

آزمون های ارزیابی استقامت عضلانی
اردیبهشت 18, 1396
1032 بازدید
گزارش نسخه جدید

آزمون های ارزیابی استقامت عضلانی


آزمون های ارزیابی استقامت عضلانی

استقامت عضلانی به:

(۱) توانایی یک عضله در تکرار حرکات یکسان، (۲) مقاومت در برابر فشار یکنواخت، (۳) حفظ درجه ای از انقباض در زمانی مشخص اطلاق می‌شود. به عبارت دیگر قابلیت عضلات در انجام فعالیت‌های نسبتاً شدید و درازمدت را استقامت عضلانی گویند.

استقامت عضلانی بستگی زیادی به توانایی قلب و گردش خون، متابولیسم پایه، توانایی ششها، هماهنگی عصبی عضلانی و انگیزه افراد دارد. تفاوت این عامل با قدرت آن است که استقامت عضلانی، توانایی انقباض عضلانی را در یک زمان نسبتاً طولانی نشان می‌دهد.

عضلات می‌توانند به شکل های پویا و ایستا در برابر وزنه از خود مقاومت نشان دهند. با توجه به سه موردی که در بالا به آن ها اشاره شد، آزمون های استقامت عضلانی در سه گروه جای می گیرند. در هر گروه از این آزمون ها ممکن است استقامت عضلانی به شکل مطلق یا نسبی مطرح شود. آزمون استقامت نسبی آزمونی است که در آن کار عضله ها متناسب با حداکثر قدرت یک گروه عضلانی خاص یا متناسب با وزن فرد ارزشیابی شود، در حالی که آزمون استقامت مطلق، میزان استقامت افراد را بدون درنظر گرفتن حداکثر قدرت، یا وزن بدن تعیین می کنند.

سه گروه آزمون های استقامت عضلانی عبارتند از:

– آزمون های استقامت عضلانی پویا

– آزمون های استقامت عضلانی تکراری ایستا

– آزمون های استقامت عضلانی زمانی ایستا

• آزمون های استقامت عضلانی پویا:

در این آزمون ها، آزمون شونده حرکات تکراری و یکسان را در دامنه حرکتی معین و زمانی نامحدود انجام می‌دهد و بر اساس تکرارهای درست امتیاز می‌گیرد.

این آزمون ها، حرکاتی مانند کار با دمبل با میزان کمتر از حداکثر قدرت، شنا سوئدی، کشش بارفیکس و دراز و نشست را شامل می شوند.

• آزمون های استقامت عضلانی تکراری ایستا :

در این آزمون ها، آزمون شونده نیروی خود را در برابر یک وسیله اندازه‌گیری ایستا به طور تکراری بکار می برد و امتیاز آن بستگی به تعداد دفعاتی دارد که اجرا کننده حرکتی را بر اساس مقدار معینی از قدرت خود و یا وزن بدنش انجام می‌دهد.

برای مثال، تعداد دفعاتی که یک آزمون شونده بتواند ۸۰ پوند یا بیشتر بر دستگاه نیرو سنج دستی فشار وارد آورد را مدنظر قرار می دهیم. معمولاً وقتی فرد قادر نباشد با چنین میزانی فشار وارد آورد، یا هماهنگی لازم را در حرکات مکرر نداشته باشد، ارزشیابی متوقف می‌شود. گرچه بعضی از محققان این آزمون ها را پویا می دانند، اما باید توجه داشته باشند که در این جا میزان دامنه حرکتی، عامل ارزشیابی نیست.

• آزمون های استقامت عضلانی زمانی ایستا:

دراین آزمون ها، فرد به جای آن که یک دوره حرکات را به طور متوالی انجام دهد در حالت انقباض مداوم عضلانی باقی می ماند و میزان امتیاز براساس زمانی است که قادر به نگهداری وزنه یا وزن بدن خود در یک حالت باشد. مثال برای این آزمون ها آویزان شدن از بارفیکس با دستهای خمیده برای دختران است.

آزمون های استقامت عضلانی در اکثر مدارس قابل استفاده بوده و کاربرد وسیعی در برنامه‌های ارزشیابی آمادگی جسمانی دارند. اختلاف عمده این آزمون ها با آزمون های قدرت در نحوه امتیازگیری آن ها است، به این شکل که در آزمون های استقامت عضلانی امتیازها براساس دفعات تکرار حرکت به طور صحیح یا مدت زمان حفظ بدن در یک حالت انقباض عضلانی است، در حالیکه در آزمون های قدرت، امتیاز بیشتر در نتیجه بلند کردن وزنه سنگین تر یا ایجاد نیرویی بیشتر حاصل می‌شود.

در ضمن اینکه استقامت عضلانی ارتباط نزدیکی با قدرت دارد، از طرفی نیز بستگی زیادی به عملکرد قلب و عروق خونی دارد. به دلیل این همبستگی آزمون های استقامت عضلانی، گاهی با آزمون های سیستم قلبی عروقی تنفسی اشتباه می شوند. به هر حال در آزمون های استقامت عضلانی بیشترین فشار متوجه توده عضلانی درگیر است، در حالی که در آزمونهای استقامت دستگاه قلبی عروقی تنفسی بیشترین فشار به عضله قلب، عروق و ششها وارد می‌شود.

• کاربرد آزمونهای استقامت عضلانی :

آزمون های استقامت عضلانی به دلایل زیر مورد استفاده قرار می گیرند:

۱- عاملی درآزمونهای آمادگی جسمانی.

۲-ایجاد انگیزه در دانش‌آموزان برای پیشرفت بیشتر آن ها در کلاس.

۳- عامل تعیین کننده پیشرفت و طبقه بندی دانش‌آموزان در کلاسهای تربیت‌بدنی که هدف آن ها توسعه استقامت عضلانی است.

• آزمون دراز و نشست (دستها روی سینه)

این آزمون برای ارزیابی قدرت و استقامت عضلات شکم استفاده می شوند.

وسیله: این آزمون را می‌توان روی فرش و یا تشک ژیمناستیک اجرا کرد.

روش اجرا: دانش‌آموز به پشت دراز می کشد و در حالی که کف پاهایش روی زمین قرار دارد، زانوها را طوری خم می کند که پاشنه پاهایش از محل نشیمنگاه (باسن) جدا شده و زانوها زاویه ای ۹۰ درجه و یا کمتر داشته باشند. پاهای دانش‌آموز به وسیله یکی از دانش‌آموزان دیگر نگه داشته می‌شود تا کف پای آزمودنی ثابت روی زمین بماند. دستها به جای قلاب شدن در پشت گردن، بر روی سینه قرارمی‌گیرد. طرز قرار گرفتن دستها روی سینه بدین صورت است که کف دستها به صورت ضربدری روی سینه راست و چپ قرار می‌گیرد. کف دست چپ روی سینه راست و کف دست راست روی سینه چپ .

 

خطاها و مقررات: هر دانش‌آموز فقط می‌تواند یک مرتبه این آزمون را انجام دهد مگر اینکه به تشخیص مربی معلوم شود دانش‌آموز ضمن اجرای آزمون با مشکل ویژه ای روبرو بوده است.

– بین هر درازونشست استراحت وجود ندارد.

– تعداد درازونشست های صحیح در مدت یک دقیقه به عنوان رکورد فرد محسوب می‌شود.

طبقه‌بندی آزمون‌های آمادگی جسمانی

آزمون‌های آمادگی جسمانی یا به صورت آزمایشگاهی و یا به صورت میدانی به اجرا درمی‌آیند. آزمون‌های آزمایشگاهی و میدانی باتوجه به اهداف مورد نظر مربی یا ورزشکار، می‌توانند به صورت زیر بیشینه یا بیشینه انجام شوند. روش‌های متداول اجرای آزمون‌های مختلف با استفاده از تریدمیل یا نوار گردان، دوچرخه ارگومتر و آزمون پله یا نیمکت صورت می‌گیرد

پیش از آنکه برنامه آزمون‌های مختلف به اجرا درآیند، باید به چند سوال اساسی پاسخ داد. مثل : آیا آزمون‌های مورد استفاده معتبر می‌باشند؟ آیا آزمون‌های مورد استفاده پایا هستند؟ آیا نورمی (هنجاری) برای آزمون‌ها وجود دارد؟ آیا آزمون‌های مورداستفاده موثر و مفید هستند؟ به عبارت دیگر آزمونی را می‌توان مناسب دانست که به سوالات بالا به خوبی پاسخ دهد و همه موارد یاد شده را پوشش دهد.

آزمون معتبر، آزمونی است که متغیر یا فاکتور مورد نظر برای سنجش را به طور دقیق بسنجد. به طور نمونه، اگر بخواهید اعتبار یک کورنومتر را مورد سنجش قرار دهید، باید کار کورنومتر مورد نظر را با یک کورنومتر معیار که کار دقیق آن به اثبات رسیده، مورد مقایسه قرار داد.

 

منظور از پایانی آزمون آن است که متغیر مورد سنجش را بتوان در دفعات مختلف مورد سنجش قرار داد و نتایجی که به دست می‌آید، مشابه باشند. به عبارت دیگر پایایی یک آزمون، تکرارپذیری نتایج یک آزمون را نشان می‌دهد. به طور نمونه،‌اگر بخواهید چربی زیرپوستی گروهی از افراد را در دو زمان مختلف مورد سنجش قرار دهید، نتایج حاصل از دو آزمون (در صورتی که عامل دیگری مانند تمرین، تغذیه و دخیل نباشد) باید یکسان باشد.

نورم (هنجار) در واقع ملاک و معیاری است که میزان پیشرفت افراد مورد مطالعه براساس آن ارزشیابی می‌شود. به عبارت دیگر نورم‌ها، تفسیر و ارزشیابی نتایج ارتفاع برابر با ۳۵ سانتیمتر باشد، باتوجه به میانگین جامعه می‌توانیم ورزشکاران خود را مورد ارزشیابی قرار دهیم و با استفاده از آزمون‌های زمان‌بندی شده می‌توان میزان پیشرفت یا پسرفت ورزشکاران را مشخص کرد.

تعاریف که از آمادگی جسمانی شده،‌ عموماً همه جنبه‌های آمادگی را در برنمی‌گیرد. متغیرهایی مانند اراده، پشتکار، خستگی و لذت بردن را به راحتی نمی‌توان مورد سنجش قرار داد. به منظور شفاف شدن مفهوم شفاف شدن مفهوم آمادگی جسمانی باید عناصر و اجزایی را که می‌توان به طور مجزا مورد سنجش و اندازه‌گیری قرارداد، تبیین کرد.

عناصر قابل سنجش آمادگی جسمانی

اجزای قابل سنجش آمادگی جسمانی را در دو بخش طبقه‌بندی کرده‌اند :

آمادگی جسمانی وابسته به سلامتی

آمادگی جسمانی وابسته به مهارت‌های ورزشی

بر همین اساس آزمون‌هایی که مورد توجه پژوهشگران تربیت بدنی و علوم ورزشی است، در این دو گروه قرار می‌گیرند. همان‌طوری که در جدول ۱-۱ ملاحظه می‌شود، آمادگی جسمانی وابسته به مهارت‌های ورزشی شامل چابکی، تعادل، هماهنگی، سرعت، توان و زمان عکس‌العمل‌ می‌باشد. از طرف دیگر، آمادگی جسمانی وابسته با سلامتی، قابلیت‌هایی مانند استقامت قلبی- تنفسی، ترکیب بدن و قابلیت‌های عضلات اسکلتی را در برمی‌‌گیرند.

همچنین باتوجه به عناصری که در هر یک از انواع آمادگی قرار می‌گیرند، رشته‌های ورزشی را نیز می‌توان به همین ترتیب در یکی از این دو طبقه قرار داد.

ملاحظات کلی درباره آزمون‌های آمادگی جسمانی و هنجار (نورم) آنها

 

شناخت بهتر و عمیق‌تر ورزشکاران و توانایی‌های ورزشی آنها، ارزشیابی اصولی، علمی و مستمر را ممکن می‌سازد. روش شناسی دقیق تمرین باعث می‌شود تا ارزشیابی ورزشی به عنوان بخش اصلی فرآیند برنامه‌ریزی مورد توجه قرار گیرد. همه روش‌های ارزشیابی و اهداف آزمون باید به طور عینی میزان پیشرفت، رکورد یا احتمالاً افت تدریجی اجرای ورزشی ورزشکار را مورد ارزشیابی قرار دهد.

آزمون وسیله‌ای است که اجرای ورزشی ورزشکاران را می‌سنجد، در حالی که ارزشیابی به فرآیند تعیین وضعیت ورزشکار براساس نورم مورد استفاده- به عنوان یک منبع- اتلاق می‌شود. ارزشیابی کننده معمولاً باید مربی باشدنه ورزشکار. ورزشکار می‌تواند به عنوان دستیار مربی عمل کند.

آزمون باید به طور عینی مورد سنجش قرار گیرد تا نتایج مشابهی در برداشته باشد. به نظر میر ‌(۱۹۷۴) اهداف اندازه‌گیری عبارتند از : ۱) تعیین وضعیت یا ظرفیت یک توانایی یا مهارت ویژه، ۲) زمینه سازی برای الف) تعیین میزان پیشرفت، ب) مشخص کردن نقطه ضعف‌های ویژه و ج) پیشگویی پیشرفت‌های آینده.

پژوهشگران نشان داده‌اند برنامه آزمون و اندازه‌گیری مشتمل بر کارکردهای زیر است :

تعیین وضعیت مهارت‌ها و سطح توانایی‌های مورد استفاده در نوشتن برنامه تمرینی‌؛

کمک به تعیین محتوای تمرین ورزشکار؛

تعیین نقاط قوت، ضعف و محدودیت‌ها در توانایی‌های ورزشکار؛

اندازه‌گیری پیشرفت‌ مهارت‌های حرکتی و کارهای تاکتیکی مورد استفاده در

تلاش برای ایجاد مکانیک بدنی بهتر وتوسعه صفات ویژه روانی؛

کمک و راهنمایی در ایجاد نورم‌های مناسب در مورد همه عوامل تمرینی؛

کاربست به عنوان عامل انگیزش برای یادگیری بهتر، توسعه مهارت‌های ویژه و تقویت صفات روانی.

بدیهی است آزمون‌های مورد استفاده در تمرین برای اندازه‌گیری و شناسایی وضعیت هر عامل تمرینی، باید ماهیت مختلفی داشته باشند. آزمایش یک عامل تمرینی مثل قدرت کشتی‌گیر، به تنهایی کافی نیست. از این رو، کل فرآیند آزمون را محدود خواهد کرد. در نتیجه آزمایشگر باید تمام عوامل اصلی تمرین را سنجش کند. با این حال، آزمون باید طوری باشد که عوامل محدود کننده پیشرفت ورزشکار را مشخص سازد.

تا آن جایی که به آزمون‌های مورد استفاده در انتخاب ورزشکار مربوط می‌شود، آزمون‌ها باید ساده و به تکنیک‌ بالا یا هماهنگی فوق‌العاده (به جز آزمون‌هایی که تنها برای اندازه‌گیری هماهنگی صورت می‌گیرند) نیاز نداشته باشند.

برای انجام آزمون‌ها نباید وقت زیادی را صرف کرد. تنها مدت زمانی کوتاهی را باید به یادگیری تکنیک‌های ساده انجام این آزمون‌ها اختصاص داد. آزمون‌های مورد استفاده باید اطلاعات مفید و موثری را برای شناسایی قدرت سازگاری و روند تکملی اجراهای ورزشی ورزشکاری برای مربی به ارمغان آورد. این آزمون‌ها باید طوری انتخاب شوند که توانایی‌های مربی را برای برنامه‌ریزی تمرینی تقویت کرده و تا حد امکان آن را توسعه دهند. فرض براین است برخی از تمرینات یا اهداف تمرین می‌تواند به عنوان ابزاری برای آزمون‌گیری مورد استفاده قرار گیرد. برای مثال، اکثر پرش‌کنندگان در رشته‌های مختلف دو و میدانی یا اکثر ورزشکاران رشته‌های تیمی برای تقویت توان پاهای خود باید تمرینات جهشی را انجام دهند.

انجام پنج و ده پرش جفتی از جمله تمرینات رایج هستند. همگام با پیشرفت در آزمون،‌ انجام اینگونه تمرینات راحت‌تر می‌شود و از این رو باید در سرتاسر دوره‌‌های تمرینی سال مورد استفاده قرار گیرند. چنین آزمونی را می‌توان تمرین کرد، چون با ویژگی‌های رشته یا فعالیت مورد نظر ارتباط خیلی بالایی دارد و مهم‌تر آنکه ورزشکار را برای انجام تمرین برانگیخته می‌کند، زیرا این تمرینات نه تنها به عنوان ابزار آزمون بلکه به عنوان هدفی برای توسعه توانایی‌های ضروری به کار می‌رود.

به هنگام انتخاب مجموعه آزمون‌‌ها، مربی در انتخاب خود باید خیلی دقیق عمل کند و تنها آزمون‌هایی را انتخاب نماید که با بیشتر توانایی‌های مورد نیاز رشته موردنظر در ارتباط باشند. به طور نمونه،‌ در رشته قایقرانی، آزمون ارگومتر قایقرانی خیلی مورد توجه است، چون در یک آزمون دستگاه ارگومتر قایقرانی، استقامت ویژه، قدرت، سرعت، تعداد پارو زدن و اراده ورزشکار در برخی از رشته‌های ورزشی (مانند والیبال)، مربیانی هستند که مجموعه آزمون آنها به ۱۸ آزمون می‌رسد! اگر مربی ۱۲تا ۱۶ ورزشکار را در هر ماکروسیکل، آزمون کند؛ هیچ فرصتی برای انجام تمرین نخواهد داشت! باتوجه به بحث یاد شده بهتر است تعداد آزمون‌ها در پایین‌ترین حد ممکن انجام شود (۴ تا حداکثر۸ آزمون)، اما باید اطمینان داشت که تمامی آزمون‌ها دارای روایی بالایی هستند. فرض براین است مربی (که باید از نظرات متخصصان آزمون‌گیری استفاده کند) باید همبستگی بین آزمون و ویژگی‌های رشته ورزشی را محاسبه کرده و سپس فقط آزمون‌هایی را انتخاب کند که ضریب همبستگی خیلی بالایی دارند. این روش، علمی‌ترین روش انتخاب مجموعه آزمون مناسب می‌باشد.

پیشتر اشاره شد تا آنجایی که به انتخاب یک آزمون مربوط می‌شود، مربی باید در انتخاب خود دقیق باشد، یعنی باید آزمونی را انتخاب نماید که بسیاری از توانایی‌ها را دربر گیرد. همچنین، آزمون باید تمایز بین ورزشکاران را مشخص سازد و نورم عینی و قابل اندازه‌گیری داشته باشد. برای مثال، کشش بارفیکس هنوز هم به صورت گسترده‌ای برای ارزیابی قدرت تاکننده آرنج ورزشکار استفاده می‌شود. با این حال، آزمون کننده به این واقعیت واقف است که طول بازو از فردی تا فرد دیگر متفاوت است. بنابراین، مقایسه این اشخاص منطقی نخواهد بود. در صورتی که هیچ ابزار و وسیله دیگری برای اندازه‌گیری قدرت باز کننده ساعد وجود نداشته باشد، برای این منظور انجام پرس سینه دقیق‌تر بوده،‌ چون در این آزمون، نیرو به ازای هر کیلوگرم متر (kgm) محاسبه خواهد شد که در این صورت مقایسه بین ورزشکاران، منطقی و معقول خواهد بود. (کیلوگرم متر= طول عضو × بار× تعداد بلند کردن).



دیدگاه ها


دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *